[Προβολείς] Απαντήσεις από το μέλλον

Είναι μια ερώτηση που εκκρεμεί. Μια ερώτηση που πρέπει να του απευθύνουμε είτε στον ενικό είτε στον πληθυντικό. Είτε σε πάνελ γραβατωμένο είτε με τα γλυκερά «πρόεδρέ μου» της καφενειακής οικειότητας. Ιδού:
Αν αύριο είστε πρωθυπουργός και μια ομάδα πενήντα – εκατό φλογερών αγωνιστών καταλάβουν, ας πούμε, το κτίριο της Νομικής, εξορίζοντας τους φοιτητές και τους καθηγητές· και μετατρέψουν οι φλογεροί τη σχολή σε στέκι αλληλεγγύης, αντικουλτούρας και μπολιβαριανής χειραφέτησης, εσείς τι θα πράξετε; Ή για να το πούμε με τα νέα καλιαρντά της βιομηχανίας του θεάματος: Αλέξη μου, τι θα κάνεις; 
Δεν θα πάρεις τηλέφωνο τον υπουργό Δημόσιας Τάξης; Δεν θα του ζητήσεις να αποκαταστήσει τον δημόσιο σκοπό του κτιρίου; Θα αφήσεις την αυθαιρεσία αυτών των εκατό να καταλύσει τα κοινωνικά δικαιώματα της πλειοψηφίας;
Οχι, το πρόβλημα δεν είναι μόνο η βία. Είναι οι λογής λογής σφετερισμοί που βαφτίζονται κοινωνικοί αγώνες, ενώ τους εξαπολύουν οι μειοψηφίες ερήμην και εις βάρος της κοινωνίας.
Γνώμονας, λένε, για να κρίνουμε ως αθέμιτη την αναίμακτη βία της αυθαιρεσίας δεν είναι ο νόμος. Δεν είναι ο κανόνας που συνομολογήσαμε μέσω της συμφωνημένης διαδικασίας. Κριτής, λένε, είναι ο λαός, το έθνος, η κοινωνία. Είναι πάντως μια υπερούσια οντότητα που επιτρέπει στον καθένα να βαφτίζει κατρουγκαλιστί ως «κοινωνία» τις δράκες των φανατικών, ακόμη και τις ένοπλες συμμορίες. 
Είναι η ίδια «θεολογία» που θα επιτρέπει αύριο σε έναν – ούτως ειπείν – αριστερό πρωθυπουργό να επιλέγει ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί του λαού. Ποιοι είναι οι αγωνιστές και ποιοι οι προβοκάτορες. 
Μη ρωτάτε, λοιπόν, «πρόεδρε, τι θα κάνεις;». Θέλει και ρώτημα;