[Προεκτάσεις] Αναδρομικά

Σύμφωνα με διάταξη που συμπεριέλαβε η κυβέρνηση σε ένα από τα τρέχοντα νομοσχέδια, το Δημόσιο θα ζητήσει από κάποιους ιδιώτες να του επιστρέψουν τα λεφτά που πήραν από απαλλοτριώσεις οικοπέδων τους στο παρελθόν γιατί κρίνονται υπερβολικά πολλά. Το «μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται» δεν ισχύει.

Δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες, η ιδέα είναι που μετράει. Αλλωστε, σε αυτή την ιδέα στηρίχθηκε και η «επιστροφή» των υπερβολικών αυξήσεων που είχαν δοθεί στο παρελθόν σε μισθούς και συντάξεις. Η περικοπή έγινε δίκην «διορθώσεως» για να περιοριστεί το έλλειμμα. Αλλά αν είναι σωστή και αποδοτική αυτή η ιδέα, δεν θα ήταν λογικό να εφαρμοστεί και σε άλλες περιπτώσεις;

Γιατί η κυβέρνηση π.χ. δεν απευθύνεται σε όσους είχαν αναλάβει πάσης φύσεως έργα υποδομής στη χώρα για να τους ζητήσει πίσω τις υπερτιμολογήσεις – όπου υπάρχουν; Γιατί δεν χτυπάει την πόρτα στους ποικίλους προμηθευτές του Δημοσίου για να αξιώσει επιστροφή των επιπλέον χρημάτων που συνήθως έπαιρναν για τα υλικά που προμήθευαν το κράτος; Ολοι γνωρίζουν ότι για κάτι που ο ιδιώτης πλήρωνε π.χ. δέκα ευρώ, το Δημόσιο πλήρωνε πενήντα και εξήντα – ενίοτε και περισσότερα.

Δεν είναι μόνο αυτοί. Υπάρχουν και όσοι επιδοτήθηκαν με τους διαδοχικούς «αναπτυξιακούς» νόμους για να στήσουν επιχειρήσεις, ιδίως στη Βόρεια Ελλάδα και ειδικά στη Θράκη. Και σήμερα, ενώ έχουν μείνει μόνο τα κουφάρια, οι ίδιοι περνούν ζωή χαρισάμενη. Καθ’ όσον στην Ελλάδα μπορεί να χρεοκοπήσει η επιχείρηση, αλλά όχι και ο ιδιοκτήτης.

Υπάρχουν και όσοι πήραν τεράστια ποσά μέσω κοινοτικών προγραμμάτων για δραστηριότητες που δεν ανέπτυξαν ποτέ ή τις χρέωσαν πέντε και έξι φορές περισσότερο. Υπάρχουν οι δανειολήπτες των τραπεζών που έκαναν το ίδιο με τα πλουσιοπάροχα δάνεια. Και υπάρχουν ακόμη και εκείνοι που άντλησαν κεφάλαια από το Χρηματιστήριο για επενδύσεις που δεν έγιναν. Γιατί όλοι αυτοί δεν επιστρέφουν τίποτε;

Με άλλα λόγια: αν η αναζήτηση πόρων είχε ξεκινήσει από τα υπερκέρδη – και τις μίζες που υποδηλώνουν -, η προσπάθεια υπέρβασης της κρίσης θα είχε το στοιχείο που της λείπει περισσότερο από όλα: το στοιχείο της δικαιοσύνης. Χωρίς αυτό αυτή η προσπάθεια δημοσιονομικής αποκατάστασης ισούται με αυτό που έλεγε ο γάλλος συγγραφέας Νικολά Καμφόρ: «Αφήνουν ήσυχο αυτόν που άναψε τη φωτιά και κυνηγούν αυτόν που σήμανε συναγερμό».