Κεντροαριστερά της Εδέμ

2 λεπτά
Το πιο εύκολο πράγμα στην Ελλάδα είναι να κάνεις κριτική από τα «αριστερά» στους «60» που υπέγραψαν το κάλεσμα για την Κεντροαριστερά: τι παιδικό κείμενο είναι αυτό, πού είναι η κριτική για τα Μνημόνια, γιατί δεν μας λέτε πώς θα βγούμε από την κρίση, πού είναι οι αιχμές για την κυβέρνηση – και όλα τα σχετικά.
Εύκολη κριτική – αλλά και εύλογη, σε πολλά σημεία, θα πουν πολλοί. Και λοιπόν; Δεν ισχυρίστηκαν οι συγγραφείς ότι έγραψαν το Ευαγγέλιο του Ιωάννου, ούτε το Κεφάλαιο του Μαρξ. Δεν έχουν τις απαντήσεις για όλα τα θέματα της χώρας; Πράγματι, δεν τις έχουν. Αλλά ποια Κεντροαριστερά σε ολόκληρη την Ευρώπη τις έχει;
Αλλά κι εκείνοι που έχουν τις απαντήσεις τους εδραιωμένες – οι μερκελιστές, για παράδειγμα – δεν μας πρόκοψαν μέχρι στιγμής. Ούτε εμάς ούτε την Ευρώπη. Α, βεβαιότητες έχει και η σκέτη Αριστερά – εδώ και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση – αλλά χωρίς την Κεντροαριστερά δεν θα μπορέσει να τις τεστάρει σε συνθήκες διακυβέρνησης…
Κι εδώ είναι το κουμπί: μπορεί ο κ. Τσίπρας να πήγε στη Βουλή για να βγάλει κλέφτη τον κ. Βενιζέλο, αλλά όσο βγάζει τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς από το κάδρο, βγαίνει και ο ίδιος από το κάδρο της διακυβέρνησης. Εκτός αν πιστεύει ότι οι ψηφοφόροι όταν εξαθλιωθούν πλήρως, θα του δώσουν την αυτοδυναμία που δεν του έδωσαν μετά από δυο χρόνια Μνημονίου. Αλλά τότε τι να την κάνει;
Το μεγάλο πρόβλημα με τη σκέτη Αριστερά είναι ότι δεν έχει μάθει να συζητά: λαχταρά να ζήσει τον μύθο της στον δικομματισμό και να βροντοφωνάξει το λεξιλόγιό του – είστε κλέφτες, είστε Εφιάλτες και άλλα ευτράπελα – όταν η κοινωνία έχει επιλέξει τον δρόμο των πολλών, μικρών κι ευέλικτων κομμάτων.
Φυσικά, αυτό ισχύει και για την Κεντροαριστερά: αν με το καλημέρα αποκλείεις από τον διάλογο τη μεγαλύτερη δύναμη του ευρύτερου χώρου, μάλλον δεν σχεδιάζεις να περάσεις πολύ χρόνο συζητώντας!













