[Προεκτάσεις] Αμυνα

Ο Κώστας Σημίτης είναι σοβαρός άνθρωπος και ευπρεπής πολιτικός. Η διαδρομή του τέμνεται από το γεγονός ότι υπήρξε πρωθυπουργός. Αυτό το λαμβάνουν όλοι υπόψη – πλην ενός: του ιδίου! Συχνά μιλάει σαν να μην είχε ποτέ την ευθύνη της χώρας. Εντυπωσιακή αντινομία ανάμεσα στον συγκροτημένο λόγο του και την απουσία αυτοκριτικής για τη διακυβέρνησή του – σαν να την έχει διαγράψει. Παρ’ όλα αυτά, συχνά αναπαράγει τους μύθους της.

Ενας από αυτούς αφορά την απογραφή του 2004. Τον επανέφερε ως καταγγελία κατά του Κώστα Καραμανλή, επειδή, κατά τον ημέτερο «Μικροπολιτικό», «έβαλε την Ελλάδα στη διεθνή συζήτηση ως το μαύρο πρόβατο που κατασπατάλησε τα χρήματα των Ευρωπαίων».

Ετσι είναι αν έτσι νομίζετε – αλλά δεν είναι. Η απογραφή του 2004 δεν είχε σχέση με σπατάλες. Αφορούσε την εμφάνιση του δημοσιονομικού ελλείμματος κάτω του 3%, ενώ δεν ήταν. Στην ουσία, υπήρξε αξίωση της Κομισιόν που αμφισβητούσε πλέον τα στοιχεία των ελληνικών Αρχών. Ας ρωτήσει την Αννα Διαμαντόπουλου τι έλεγαν στο κολέγιο των επιτρόπων. Ή τον Νίκο Χριστοδουλάκη γιατί τον επέκρινε δημοσίως ο επίτροπος Σόλμπες.

Συνεπώς απογραφή – με τον έναν ή τον άλλον τρόπο – θα έκανε όποια κυβέρνηση και αν προέκυπτε το 2004. Ισα ίσα που ο Αλογοσκούφης τη διαχειρίσθηκε ψύχραιμα ώς το τέλος. Η ευθύνη του Καραμανλή είναι ότι επέλεξε την «ήπια προσαρμογή» αντί να πάρει αμέσως μέτρα – ή έστω το 2007. Αλλά απογραφή και κοινοτική επιτήρηση ήταν υγιείς εξελίξεις – άλλο τι έγινε μετά. Και σε κάθε περίπτωση, Καραμανλής και Αλογοσκούφης  αποσαφήνιζαν ότι η «Ελλάδα μπήκε με το σπαθί της στο ευρώ» – στοιχείο που σήμερα αμφισβητείται από πολλούς στην Ευρώπη.

Προφανώς αυτό θέλει να αντικρούσει ο πρώην πρωθυπουργός. Συνιστά την άμυνά του για το «έργο των χειρών» του η επιστροφή στη θεωρία «εκθέσατε τη χώρα με την απογραφή» – τι να πει κανείς για τον διάδοχό του που, το 2009, έσπευσε τον Οκτώβριο να διατυμπανίσει πόσο θα ήταν το έλλειμμα στο τέλος του έτους, αλλά κατέθεσε και προϋπολογισμό με… παροχές!

Συμπέρασμα. Ο Σημίτης με την πείρα του αποτελεί πολιτικό απόθεμα για τη χώρα – ειδικά με τη σημερινή πολιτική σκηνή. Αλλά μερικές φορές θυμίζει κάτι που έλεγαν στην Αμερική για τον Κάρτερ. «Είναι πολύ καλός ως πρώην πρόεδρος – τι κρίμα που δεν ήταν εξαρχής πρώην».