[Κιόσκι] Ακροδεξιά είναι

Η πικρή διαπίστωση ανήκει στον Νουβέλ Ομπσερβατέρ: «Εδώ και τέσσερις μήνες το Εθνικό Μέτωπο είναι το μοναδικό κόμμα που αυξάνει το ποσοστά του». Το γαλλικό περιοδικό εκτιμά ότι η δημοσκοπική εκτόξευση της Ακρας Δεξιάς στη Γαλλία αποτυπώνει μια νέα πραγματικότητα στην πολιτική σκηνή της χώρας. Αλλά αυτό που τρομάζει ακόμη περισσότερο δεν είναι ο πιθανός εκλογικός θρίαμβος ενός κόμματος. Είναι η δυναμική που αναπτύσσεται σε ολόκληρη την Ευρώπη ενισχύοντας την αίσθηση ότι η επομένη των ευρωεκλογών του Μαΐου θα είναι μια πραγματικά διαφορετική ημέρα για τη Γηραιά Ηπειρο.

Ενας ακροδεξιός θρίαμβος στη Γαλλία, την Αυστρία, την Ολλανδία ή τις σκανδιναβικές χώρες θα ανοίξει την πρώτη μεγάλη πληγή στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Υπάρχουν περιθώρια αντίδρασης; Υπάρχει ένας τρόπος αλλά και ο απαραίτητος χρόνος για να περιοριστούν οι διαστάσεις του φαινομένου, για να φτάσει η Ακρα Δεξιά στις κάλπες όχι με τη γοητεία της αντισυστημικής και άφθαρτης δύναμης, αλλά σαν ένα φάντασμα από το παρελθόν που εκμεταλλεύθηκε την οικονομική κρίση και την κοινωνική ανασφάλεια για να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών;

Μια λύση θα ήταν ίσως να αποκαλυφθεί η αληθινή φύση της Ακρας Δεξιάς. Να προσπαθήσουμε να διακρίνουμε πίσω από τη χαρισματική Μαρίν Λεπέν και τη ρητορική της δεινότητα το πραγματικό πρόσωπο του κόμματός της, να σκιαγραφήσουμε τα χαρακτηριστικά του φαινομένου. Είναι κάτι που επιχειρεί στη Λιμπερασιόν ο αρθρογράφος Αλέν Ντιαμέλ. Ακροδεξιά, γράφει στην εφημερίδα του, είναι η συνεχής καταγγελία των ελίτ, το μίσος για το πολιτικό σύστημα, η ιδέα ότι όλοι οι άλλοι είναι διεφθαρμένοι και ότι όλοι οι πολιτικοί πολιτεύονται εις βάρος των συμφερόντων του λαού.

Ακροδεξιά είναι ο επιθετικός εθνικισμός, η ξενοφοβία, η απέχθεια προς τους μετανάστες, η καχύποπτη στάση απέναντι στις μειονότητες, η εκμετάλλευση της ανασφάλειας, η υπεράσπιση του δικαίου του αίματος εις βάρος του δικαίου του εδάφους, η επίκληση της θανατικής ποινής, η καλλιέργεια της ιδέας της ισχυρής εξουσίας. Και είναι, ακόμη, η περιφρόνηση προς τους αντιπάλους, η αλαζονεία που τροφοδοτείται από ένα συναίσθημα ηθικής ανωτερότητας, η συνεχής λεκτική βία, η ανέξοδη καταγγελία περί σκοτεινών κέντρων που κινούν τα νήματα, ο ισχυρισμός ότι όλοι οι άλλοι είναι πιόνια μιας αόρατης δύναμης, ο ρεμβανσισμός.

Ακροδεξιά είναι όλα αυτά μαζί. Θα μπορούσε να είναι και το καθένα μόνο του αν ο εθνολαϊκισμός δεν τρύπωνε σχεδόν παντού, αν δεν πότιζε σαν διαβρωτική δύναμη και άλλους πολιτικούς χώρους. Από αυτή την άποψη, οι «άλλοι» δεν έχουν παρά μία επιλογή: να πάψουν να αντιγράφουν το τέρας και να σταθούν με αποφασιστικότητα απέναντί του.