[Προβολείς] Χόκεϊ επί πάγου

Είμαι μονόχνωτη κι έχω τον ανθρωποδιώκτη, αλλιώς δεν εξηγείται πώς μόνη εγώ ανάμεσα σε τόσο κόσμο δεν είχα ποτέ μου συναντήσει χρυσαυγίτη live. Οχι από τους δηλωμένους αλλά από τους άλλους, τους μουλωχτούς της διπλανής πόρτας που μου γέμιζαν σβάστικες το κουβούκλιο του ασανσέρ χωρίς να αφήνουν την καρτ ντε βιζίτ τους. Σβάστικες αυτοί; Αυτοκόλλητα του Ολυμπιακού εγώ. Αφισοκόλληση στην αντιαφισοκόλληση φτάσαμε τελικά στη θυσία του Παύλου Φύσσα. Ολυμπιακός αυτός, Ολυμπιακός κι εγώ, η σβάστικα όμως πάντα ενεργή στην αποκάτω στρώση της κοινωνικής τούρτας.

Διαβάζω κάτι μασημένα στην ανακοίνωση των οργανωμένων της Porto Leone για τον Φύσσα, δόγμα no politica (και καλά), βλέπω στον αγώνα με την Αντερλεχτ ένα πανό με το λογότυπο του Θρύλου «Kosovo is Serbia», κι έτσι μου ‘ρχεται να κατεβάσω καντήλια, κύπελλα, φιέστες και πρωταθλήματα. Το ίδιο ένιωσα και με την καθυστερημένη ανακοίνωση του ΣΑΤΑ, όπου (κατά πλειοψηφία) οι ταρίφες της μείζονος περιοχής πρωτευούσης διαδήλωναν τα αντιχρυσαυγίτικα αισθήματά τους. Πες το μου κι εμένα θείο που γέμισα φίδια – έβαλα και στις τσέπες μου – αλέ ρετούρ κάθε ημέρα στο πίσω κάθισμα. Αφιερωμένο στον ταξιτζή που άνοιξα το παράθυρο να δώσω μισό ευρώ σ’ έναν μετανάστη κι εκείνος πάτησε γκάζι να τον λειώσει μέρα μεσημέρι στην Πανόρμου. Αφιερωμένο και σε μένα που από σήμερα αρχίζω βάδην και χόκεϊ επί πάγου.