[Ιστορίες] Ενός παιδιού σιγή

Τον Μάρτιο του 2011 ο Μοχαμάντ ήταν 11 χρόνων, μαθητής της Α’ Γυμνασίου. Δεν συμμετείχε στην πρώτη ομάδα των ανήλικων ακτιβιστών που ζωγράφισαν αντικυβερνητικά γκραφίτι σε έναν τοίχο της Ντεράα, στον Νότο της Συρίας. Ηταν όμως ένας από τους χιλιάδες κατοίκους που βγήκαν στους δρόμους όταν η κυβέρνηση συνέλαβε και βασάνισε άγρια τους «βανδάλους». Η Αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον των διαδηλωτών, συνέλαβε δεκάδες, ανάμεσά τους και τον Μοχαμάντ. Τον χτύπησαν αλύπητα· αλλά ακόμα και όταν του μαστίγωσαν τις πατούσες, λέει, δεν αποκάλυψε τα ονόματα των ακτιβιστών συμμαθητών του.

Τέσσερις ημέρες αργότερα ο πατέρας του Μοχαμάντ, ο Αντνάν, λάδωσε κάποιον αστυνομικό με 1.000 δολάρια και ο μικρός επέστρεψε σπίτι. Ο Αντνάν τον προειδοποίησε πως αν συνέχιζε να συμμετέχει στις διαδηλώσεις θα του στοίχιζε τη δουλειά του, η μητέρα του τον παρακάλεσε να αφιερωθεί στα μαθήματά του. Ο Μοχαμάντ όμως συνέχισε να βγαίνει στους δρόμους, εκεί γιόρτασε και τα 12α γενέθλιά του. Τον συνέλαβαν ξανά. Του έσπασαν το γόνατο με τη λαβή ενός τουφεκιού. Τον περιέθαλψε, και αυτόν και άλλους τραυματισμένους διαδηλωτές, ένας γιατρός ονόματι Κατέμ Αμπαζεΐντ. Αργότερα ο γιατρός αυτός εκτελέστηκε.

Στο μεταξύ, όμως, ο Μοχαμάντ αντιμετώπιζε ένα άλλο πρόβλημα: πώς να δώσει τις τελικές εξετάσεις και να μη χάσει την τάξη χωρίς να τον συλλάβουν μόλις εμφανιστεί; Ο διευθυντής του σχολείου δέχθηκε να εξεταστεί ο μικρός μυστικά. Αργότερα ο διευθυντής αυτός εκτελέστηκε.

Μην μπορώντας να βρουν τον Μοχαμάντ, οι δυνάμεις ασφαλείας τιμώρησαν τους γονείς του καίγοντας το σπίτι τους. Συνέλαβαν επίσης τον Αντνάν και επί έξι εβδομάδες τον βασάνιζαν. Αλλά εκείνος δεν διανοήθηκε στιγμή να τους πει πού κρυβόταν ο γιος του. Θυμόταν καλά εκείνο το άλλο παιδί, τον 13χρονο Χαμζά Αλί αλ Χατίμπ, που επεστράφη στους γονείς του με σημάδια από φριχτά βασανιστήρια πάνω στο άψυχο κορμί του.

Ο Μοχαμάντ συμπεριλαμβάνεται σήμερα στο ένα εκατομμύριο παιδιά πρόσφυγες της Συρίας. Οταν πια ο Αντνάν αφέθηκε ελεύθερος, η οικογένεια διέφυγε στην Ιορδανία. Εκεί, σε κάποιον προσφυγικό καταυλισμό, τον συνάντησε ο Νίκολας Κριστόφ των «Νιου Γιορκ Τάιμς». Βλέποντάς τον, δύσκολα μπορούσε να τον φανταστεί να τα βάζει με τον νταή του σχολείου, όχι με έναν δικτάτορα. Ενα ντροπαλό, κοκαλιάρικο παιδί που γλίτωσε. Οσο για το αν υπάρχει ελπίδα…