[Προεκτάσεις] Ο Μίκης

2 λεπτά
Στη διαδρομή του αποτυπώνεται η ελληνική περιπέτεια από τον πόλεμο μέχρι σήμερα. Στο έργο του ακουμπά η Ελλάδα. Ο ίσκιος του σαρώνει δέκα Χρυσές Αυγές. Τις προάλλες έβαλε Τσίπρα, Κουτσούμπα και Κουβέλη δίπλα δίπλα στο Ηρώδειο και είπε με παράπονο: «Αποστρατεύομαι ως μαχόμενος πολίτης, έπειτα από αγώνες 70 χρόνων, αφού οι απόψεις μου δεν έγιναν τελικά γνωστές στον λαό, ούτε αποδεκτές από τις πολιτικές ηγεσίες».
Για τον Μίκη Θεοδωράκη η πολιτική ήταν αποκλειστικά χρέος. Δεν περίμενε διακρίσεις – δεν θα μπορούσε να του δώσει περισσότερα από όσα έχει ως δημιουργός. Χρέος που δεν εγκατέλειψε ακόμη και όταν χρειαζόταν αυταπάρνηση. Οσες φορές τον έσερναν στις φυλακές και την εξορία. Αλλά και στα 86 του, όταν με μια χούφτα φάρμακα στην τσέπη και πόδια που δεν τον κρατούσαν βγήκε στις πλατείες για τις ιδέες του.
Επιβλητικός, σπινθηροβόλος, ακατάβλητος, αλλά και ονειροπόλος και ουτοπικός. Το απόλυτο σύμβολο της Αριστεράς, ως φορέας ιδεών, ιδανικών, αγωνιστικού φρονήματος και συχνά απογοήτευσης.
Παραμένει το διαρκές παράδειγμα του ασυμβίβαστου, ακόμη και όταν ο ίδιος διαβάζει τον εαυτό του από τη σκοπιά της τραγικής ειρωνείας με την αρχαιοελληνική της έννοια: του ανθρώπου που πιστεύει πως θα νικήσει, αγνοώντας ότι βρίσκεται μπλεγμένος στη μοίρα του – την κοινή μοίρα των Ελλήνων. Απλώς αυτός σήκωνε το βάρος να κρατάει τους άλλους όρθιους – γι’ αυτό έπρεπε να στέκεται ο ίδιος όρθιος. Οχι μόνο στο πόντιουμ αλλά και στη ζωή του.
Ο Μίκης δεν είναι μόνο ο συγκλονιστικός δημιουργός που έκανε γενιές Ελλήνων να σηκωθούν λίγο ψηλότερα και ο ουμανιστής που πίστεψε στον άνθρωπο, στην αλληλεγγύη και στην ενότητα του λαού. Είναι και ο μάρτυρας που για να στείλει στους άλλους το μήνυμα να αντέχουν, πρώτα άντεχε ο ίδιος – όπως αντέχει και σήμερα. Ανήκει σε όλους, αλλά είναι και τραγικά μόνος.
Μπήκε πλέον στα 89 και υπάρχει ακόμη πολύς Μίκης μέσα στον Μίκη. Δεν ξέρουμε αν θα αλλάξει γνώμη για τη συμμετοχή του στην πολιτική. Ούτε αν το μέλλον θα μας φέρει άλλον σαν αυτόν και όσους αντιπροσωπεύει ως ο τελευταίος των μεγάλων. Αλλά ξέρουμε πως ό,τι του έδωσε η ζωή σε έμπνευση, ταλέντο και σθένος, το τίμησε. Οπως θα έλεγε η αγγλίδα συγγραφέας Αντζελα Κάρτερ: «Είναι ένας άνδρας με μεγάλο μέλλον πίσω του».













