[Εναλλακτικά] Υποθετικοί όροι

ΑΝ ο Μπερλουσκόνι ήταν γκέι. Αν ο Ομπάμα ήταν λευκός. Αν ο Ασαντ ήταν ισλαμιστής. Αν η Χρυσή Αυγή ήταν ποδοσφαιρική ομάδα…

ΤΟ ομοφοβικό ξέσπασμα του Βλαντίμιρ Πούτιν υπέρ του Καβαλιέρε είναι άλλη μια ένδειξη για το πόσο επικίνδυνοι είναι οι υποθετικοί όροι στο στόμα πολιτικών χωρίς αναστολές. Αλλά και για το πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η πολιτική αν ασκείται χωρίς όρια. Με εξαίρεση τις αγορές – που τις εξέπληξε θετικά η απόφαση της αμερικανικής Ομοσπονδιακής Τράπεζας να μη μικρύνει ακόμη τις αγορές ομολόγων με τις οποίες βοηθάει τη ρευστότητα – ήταν μια κακή εβδομάδα. Και ειδικά στην Ελλάδα το επταήμερο ήταν πραγματικό μαύρο. Από το λιντσάρισμα στο μαχαίρωμα, φάνηκε πόσο η λογική της κλιμάκωσης μπορεί να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις – ιδίως αν αντιμετωπισθεί με ανοχή. 

ΑΝ ο Μπερλουσκόνι ήταν γκέι. Αν η Ελλάδα είχε πάει στη δραχμή. Αν η εθνική μπάσκετ είχε κερδίσει τη Φινλανδία. Αν τα Σκόπια λέγονταν Μακεδονία… 

ΜΙΚΡΕΣ διαφορές που οδηγούν σε τεράστιες αποκλίσεις στην έκβαση καταστάσεων. Μικρή υπενθύμιση της ασύμμετρης δυναμικής του χάους. Ακριβώς αυτό το χάος που καταλάβαμε ότι υπάρχει μετά τη δολοφονία στην Αμφιάλη, που αποκάλυψε την καθημερινότητα του μίσους στην Ελλάδα του Μνημονίου. Αλλά και τη μετατροπή της βίας σε πολιτικό κώδικα, κάτι που αλλάζει πλήρως τα δεδομένα. Και έρχεται να μας θυμίσει κάτι που είχαμε ξεχάσει: από το 1980 – και ίσως και πιο πίσω – ώς το 2008, η Ελλάδα ήταν μια χώρα που η διεθνής οικονομία την ξέχασε. Ή μάλλον μια χώρα που, ευνοημένη από θετικά ατυχήματα – η πρόωρη είσοδος στην ΕΟΚ, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η προσπάθεια για την ΟΝΕ, τα φτηνά δανεικά της ευρωζώνης – ξέχασε την κυκλικότητα της οικονομίας. Και έζησε μια άλλοτε ήπια και άλλοτε φρενήρη άνοδο – ώσπου να πέσει από τη βουνοκορφή. Και να βρεθεί σε ένα βάραθρο που ευνοεί την ανθρωποφαγία. 

ΑΝ η Χρυσή Αυγή δεν είχε αντιμετωπισθεί με συστολή από δικαστικές και αστυνομικές Αρχές. Αν διάφορα ΜΜΕ δεν έδιναν βήμα στα μέλη της. Αν τα δημοκρατικά κόμματα συγκροτούσαν μέτωπο απέναντί της. Αν δεν είχε γίνει το φονικό στην Αμφιάλη… 

ΔΙΟΤΙ το πρόβλημα με τον Μπερλουσκόνι δεν είναι ότι δεν ήταν γκέι ή ότι είναι ένας υπερ-σεξουαλικός πορνόγερος, αλλά ότι ποδοπάτησε τους θεσμούς σε μια Ιταλία που προσπάθησε να τη μετατρέψει σε δημοκρατία αλ’ αραμπιάτα. Οπως και το πρόβλημα με τη Χρυσή Αυγή δεν έχει τόσο πολύ να κάνει με την ίδια ή με το πώς ένα βράδυ τα πράγματα βρέθηκαν εκτός ελέγχου. Αλλά με το πώς αντιμετωπιζόταν ώς τώρα.