[Ιστορίες] Χρήσιμοι ηλίθιοι

O όρος χρησιμοποιείται στη Γαλλία από τα τέλη του 20ού αιώνα, έγινε όμως διάσημος μεταξύ 21ης Απριλίου και 5ης Μαΐου 2002. Οι Γάλλοι ήταν σοκαρισμένοι: για πρώτη φορά είχε καταφέρει να προκριθεί στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών ο επικεφαλής ενός ακροδεξιού κόμματος, ο Ζαν-Μαρί Λεπέν. Ο όρος «δημοκρατικό μέτωπο», η εκλογική συσπείρωση των κομμάτων του συνταγματικού τόξου έναντι της ακροδεξιάς απειλής, βρισκόταν σε όλα τα χείλη.

Από τότε έχουν περάσει έντεκα χρόνια. Ο Λεπέν παρέδωσε τα ηνία του Εθνικού Μετώπου στην κόρη του, εκείνη είχε τη δαιμόνια ιδέα της «αποδαιμονοποίησης» του κόμματος. Δεξιά και Αριστερά όμως έφραζαν συχνά με ένα «δημοκρατικό μέτωπο» τον δρόμο σε κάποιον ακροδεξιό υποψήφιο. Κάπου μεταξύ 2010 και 2011, το δεξιό UMP άρχισε να αμφισβητεί αυτή τη στρατηγική – ήταν τότε που ο Νικολά Σαρκοζί άρχιζε να φλερτάρει ασύστολα τους Ακροδεξιούς, ελπίζοντας να επανεκλεγεί.

Με τον Σοσιαλιστή Φρανσουά Ολάντ στην Προεδρία, επίσημη στάση της γαλλικής Δεξιάς δεν είναι πια το «δημοκρατικό μέτωπο» αλλά το «ούτε ούτε»: καμία ψήφος, ούτε στον Σοσιαλιστή ούτε στον Ακροδεξιό υποψήφιο σε περίπτωση μονομαχίας τους. Την περασμένη Κυριακή όμως ο Φρανσουά Φιγιόν, ο πρώην πρωθυπουργός του Σαρκοζί, πρότεινε κάτι «σοβαρότερο». Αναφερόμενος στις δημοτικές εκλογές της ερχόμενης άνοιξης, και στην κάθε μονομαχία που θα προκύψει στον δεύτερο γύρο μεταξύ Σοσιαλιστή και Ακροδεξιού υποψηφίων, κάλεσε τους ψηφοφόρους της Δεξιάς «να ψηφίσουν τον λιγότερο δογματικό». Ξέσπασε θύελλα. Ο Φιγιόν άκουσε βαριά λόγια, ακόμα και μέσα από το κόμμα του. Αλλά επέμεινε. Την Παρασκευή συνέστησε στο Σοσιαλιστικό Κόμμα, «να διερωτηθεί για τις σχέσεις του με την Ακροαριστερά προτού δώσει μαθήματα στους άλλους».

Το Σαββατοκύριακο το Εθνικό Μέτωπο είχε το «θερινό πανεπιστήμιό του» στη Μασσαλία. Οι σύνεδροι ήταν ενθουσιασμένοι. Τα «μόνο για μας μιλάνε!» και τα «τους έχουμε γίνει εμμονή!» έδιναν και έπαιρναν. Κάποια στιγμή ανέβηκε στο βήμα ο επίτιμος πρόεδρος, ο 85χρονος Ζαν-Μαρί Λεπέν. Τίτλος της ομιλίας του, «Οι τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης» – μετανάστευση, ισλαμισμός, ανασφάλεια, φόροι. Κλείνοντας, καταχειροκροτούμενος, με την Ακροδεξιά σε πλήρη άνοδο, ο Λεπέν έπλεξε το εγκώμιο του Φρανσουά Φιγιόν, που «είχε το θάρρος να αναγνωρίσει πως βρίσκεται στην κεφαλή ενός χρεοκοπημένου κράτους».