[Κιόσκι] Αιώνιοι ενηλέφηβοι

Εντάξει, μπορεί να μην μας προσέφερε άγρια χαρά όπως τα δύο γκολ που πέτυχε ο Μαραντόνα, πρώτα με το «χέρι του Θεού» και έπειτα περνώντας σαν να ήταν σταματημένοι τους μισούς παίκτες της Εθνικής Αγγλίας. Η φάση δεν είχε ίχνος από την ντελικάτη δεξιοτεχνία του Μέσι, την επιδεικτική δύναμη του Κριστιάνο Ρονάλντο ή το παίξιμο του Μάριο Μπαλοτέλι που μοιάζει με εκδικητική μανία. Το δεξί πόδι από το οποίο έφυγε η μπάλα δεν θα μπορούσε ποτέ να συγκριθεί με το δεξί πόδι του Μπέκαμ και το κεφάλι από το οποίο κατέληξε στα δίχτυα δεν έμοιαζε καθόλου με το κεφάλι του Φαν Μπάστεν. Με όρους ραδιοφωνικού σπικάζ, ο ένας παίκτης εκτέλεσε το φάουλ από δεξιά, λίγα μέτρα έξω από τη μεγάλη περιοχή, και ο άλλος σηκώθηκε πιο ψηλά απ’ όλους στην καρδιά της άμυνας και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα. Ηταν, δηλαδή, ένα γκολ απ΄αυτά που έχουμε δει και ξαναδεί.

Και όμως, το γκολ αυτό είχε κάτι το βαθύτατα συγκινητικό. Μπορεί να αγγίξει τις ευαίσθητες χορδές σου ακόμη κι αν δεν αγαπάς το ποδόσφαιρο, να σου δημιουργήσει μια γλυκιά αίσθηση ακόμη κι αν είσαι ο τύπος που αναρωτιέται τι κάνει 22 ενηλίκους να τρέχουν πίσω από μια μπάλα. Πρώτα, επειδή ήταν το πρώτο γκολ που πέτυχε η εθνική ομάδα του Αγίου Μαρίνου έπειτα από πέντε ολόκληρα χρόνια. Επειτα, επειδή οι παίκτες του το πανηγύρισαν σαν να είχαν κατακτήσει δυο-τρία Μουντιάλ μαζί κι άλλα τόσα Τσάμπιονς Λιγκ. Και, τέλος, επειδή αυτή η έκρηξη χαράς δεν αλλοιώθηκε από τη σκέψη ότι η ανωτερότητα του αντιπάλου θα φαινόταν πολύ σύντομα στο γήπεδο. Οι Πολωνοί αποδείχθηκαν ανελέητοι. Εβαλαν γκολ μόλις ένα λεπτό μετά τον θρίαμβο και μέχρι το τέλος του αγώνα πέτυχαν άλλα τρία. Ο πίνακας στο σφύριγμα της λήξης έγραφε 1-5. Και λοιπόν; Το σπάνιο γκολ του Αγίου Μαρίνου, οι τρελοί πανηγυρισμοί των παικτών του, μας υπενθυμίζουν ότι ένα επαγγελματικό άθλημα, στο οποίο εκτός από το θέαμα βασιλεύουν ο παραγοντισμός και η διαφθορά, παραμένει στο βάθος ένα παιχνίδι.

Στη φετινή του έκδοση το ιταλικό λεξικό Zingarelli περιέλαβε 1.500 νέα λήμματα. Το πιο ενδιαφέρον από αυτά είναι ο νεολογισμός «adultescente». Στα ελληνικά θα μπορούσε να αποδοθεί ως «ενηλέφηβος». Σύμφωνα με τον ορισμό του λεξικού, adultescente είναι «ο ενήλικος του οποίου ο τρόπος σκέψης και οι συνθήκες ζωής προσομοιάζουν με αυτές ενός εφήβου». Η Repubblica λέει ότι ο νεολογισμός περιγράφει «την εξέλιξη του συνδρόμου του Πίτερ Παν, αυτής της αθεράπευτης ασθένειας της Δύσης». Που μάλλον είναι τόσο παλιά όσο και το πρώτο παιχνίδι με μπάλα.