[Προεκτάσεις] Βιασύνη!

Ο Πρωθυπουργός προεξόφλησε ότι ο τρέχων προϋπολογισμός θα καταγράψει πρωτoγενές πλεόνασμα, το 70% του οποίου «θα πάει για ελάφρυνση των αδικιών που έχει υποστεί η κοινωνία», προσδιορίζοντας στο περίπου και τους αποδέκτες: «χαμηλοσυνταξιούχοι, ένστολοι, πετρέλαιο – θα δούμε, εξαρτάται από το πόσο θα είναι».

Στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ, διά του συνετού πρώην υπουργού Φίλιππου Σαχινίδη, επικύρωσε την προσδοκία για το πλεόνασμα, αλλά διαφώνησε με τη κατανομή αντιπροτείνοντας να κατευθυνθεί στους ανέργους.

Ποιος από τους δύο τα λέει καλύτερα; Απάντηση: η… εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Στο χθεσινό πολιτικό ρεπορτάζ – στη σελίδα 11 του φύλλου – ο Διονύσης Νασόπουλος έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Σύμφωνα με πληροφορίες από κυβερνητικές πηγές, «το ζητούμενο θα είναι να αποδεχθούν οι δανειστές το ποσό του πλεονάσματος που θα καταγράψει η κυβέρνηση και, σε δεύτερο στάδιο, να εγκρίνουν το σχέδιο με παρεμβάσεις κοινωνικού χαρακτήρα».

Να το κάνουμε πιο απλό: αν θα υπάρξει ή όχι πλεόνασμα και πώς θα κατανεμηθεί δεν είναι κάτι που θα το αποφασίσει η κυβέρνηση, θα εξαρτηθεί από την τρόικα. Με άλλα λόγια, πρέπει καταρχήν να δεχθούν οι επιτηρητές ότι δεν πρόκειται για «μαϊμουδιά» και, δεύτερον, να συμφωνήσουν πώς θα χρησιμοποιηθεί το όποιο πλεόνασμα – οίκοθεν νοείται και ποιο ποσοστό θα διανεμηθεί.

Πρακτικά η κυβέρνηση απλώς θα εισηγηθεί στην τρόικα. Περί του πρακτέου θα αποφανθούν ο Τόμσεν και η κομπανία του. Δεν είναι κάτι καινούργιο – είναι πάγια διαδικασία που ισχύει για τα πάντα και συνιστά συμβατική υποχρέωση της χώρας στο πλαίσιο του Μνημονίου. Η τελευταία μεγάλη ελληνοτροϊκανική συζήτηση επί αντιστοίχου θέματος έγινε με τον ΦΠΑ στην εστίαση. Η κυβέρνηση εισηγήθηκε και – με τη δεύτερη ή την τρίτη φορά – η τρόικα αποδέχθηκε τη μείωσή του. Υπό την αίρεση ότι η μείωση θα αποφέρει τα αντίστοιχα έσοδα, άλλως θα… ξε-αποδεχθεί.

Συνεπώς η κυβέρνηση βιάζεται όταν σπεύδει να προκαταλάβει μια απόφαση για την οποία η ίδια γνωρίζει ότι θα περάσει από σαράντα κύματα και στο τέλος δεν θα εξαρτηθεί από την ίδια. Προφανώς επιδιώκει να πάρει τους τροϊκανους από τα μούτρα, επικαλούμενη ότι αυτά τα έχουν υποσχεθεί και συνεπώς πρέπει να ισχύσουν. Η πίεση που ασκεί έχει λογική. Μόνο που, όπως έλεγε ο Μιτεράν, «οι υποσχέσεις δεσμεύουν μόνο εκείνους που τις δέχονται».