[Κιόσκι] Το μαχαίρι στο κεμπάμπ

Μια ομάδα μουσουλμάνων ιδρύει ένα κόμμα με τη φιλοδοξία να εκπροσωπήσει τους μετανάστες στη Βουλή. Ο ηγέτης του είναι πραγματιστής, ξέρει ότι δεν θα καταφέρει και πολλά σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση. Αλλά ως πολιτικός πρέπει να προσφέρει και αυτός λίγη ελπίδα στους οπαδούς του κόμματος: «Σε δέκα χρόνια θα είμαστε κυβέρνηση», τους διαβεβαιώνει.

Ας φανταστούμε τη σκηνή σε διάφορες χώρες και ας επιχειρήσουμε  να καταγράψουμε τις αντιδράσεις. Στην Ελλάδα η ίδρυση ενός τέτοιου κόμματος θα ήταν αδύνατη. Οι μετανάστες και τα παιδιά τους που έχουν γεννηθεί εδώ δεν γίνονται ποτέ πολίτες αυτής της χώρας εκτός αν διαπρέπουν στο μπάσκετ, το τζούντο ή την άρση βαρών. Στην Ιταλία, οι ύβρεις και οι απειλές κατά της Σεσίλ Κιανζ, της πρώτης μαύρης υπουργού στην ιστορία της χώρας, δίνουν μια ιδέα. Η πολιτική της αντίπαλος που της ευχήθηκε να πέσει θύμα βιασμού ή το στέλεχος της Λέγκας του Βορρά που την παρομοίασε με ουραγκοτάγκο εκπροσωπούν ασφαλώς κάτι περισσότερο από τους εαυτούς τους.

Στη Γερμανία, πάλι, όπου ο ιμάμης Ισμέτ Μισιρλιόλιου, ηγέτης του Κόμματος για την Ανανέωση και τη Δικαιοσύνη, είναι βέβαιος ότι σε δέκα χρόνια θα κυβερνήσει τη χώρα, δεν άνοιξε μύτη. Μήπως βρισκόμαστε στον παράδεισο της ανεκτικότητας; Καθόλου. Σύμφωνα με μια έρευνα, μόλις το 11% των Γερμανών δεν θα είχε πρόβλημα να δει μια ημέρα έναν μουσουλμάνο στην Καγκελαρία. Αντίθετα, ο ένας στους τρεις τρέμει στην ιδέα. Η ίδια η Ανγκελα Μέρκελ είχε κηρύξει πριν από δύο χρόνια το τέλος του μοντέλου της πολυπολιτισμικότητας. Και πριν από μερικούς μήνες, έκανε αίσθηση η αποκάλυψη από το Spiegel μιας συνομιλίας του 1982 ανάμεσα στον Χέλμουτ Κολ και στη Μάργκαρετ Θάτσερ κατά την οποία ο πρώην Καγκελάριος δήλωνε στην τότε πρωθυπουργό της Βρετανίας ότι ευχαρίστως θα πλήρωνε για να φύγουν οι μισοί Τούρκοι από τη χώρα του.

Ο Κολ δεν έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και η Μέρκελ αναγκάζεται, στο πλαίσιο της προεκλογικής της εκστρατείας, να κόβει κεμπάμπ. Στο χέρι της κρατά το μαχαίρι, το βλέμμα της συγκεντρώνεται στο κρέας, αλλά η σκέψη της βρίσκεται στις ψήφους των μεταναστών. Θα τις κερδίσει; Οπως παρατηρεί ο απεσταλμένος του πολωνικού περιοδικού Polityka, τα πράγματα κάποτε ήταν πιο εύκολα. Οι μετανάστες από το πρώην κομμουνιστικό μπλοκ ψήφιζαν μαζικά τους Χριστιανοδημοκράτες, ενώ τούρκοι και λοιποί γκασταρμπάιτερ έριχναν δαγκωτό SPD. Σήμερα δεν είναι βέβαιο προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα.

Σε κάθε περίπτωση, η διαφορά με τον ευρωπαϊκό Νότο είναι μεγάλη. Μπορεί το γερμανικό κεμπάμπ να αφήνει μια γεύση υποκρισίας. Είναι όμως κι ένα μάθημα δημοκρατίας.