[Αγιογραφίες] Οδοιπορίες

ΣΤΟΝ «Αποχαιρετισμό στα όπλα», το κλασικό του μυθιστόρημα για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Ερνεστ Χέμινγουεϊ γράφει, κάπου μετά τη μεγάλη υποχώρηση του Καπορέτο, ότι μόνο τα τοπωνύμια στις ταμπέλες των λασπωμένων δρόμων είχαν κρατήσει τη σημασία τους. Ολες οι άλλες λέξεις – ανδρεία, ηρωισμός και διάφορα άλλα πολιτικοστρατιωτικά – ήταν κούφιες από νόημα.

ΤΕΣΣΕΡΑ χρόνια τώρα, η μεγάλη σφαγή των δημοσίων υπαλλήλων στα χαρακώματα του Μνημονίου διαρκώς προαναγγέλλεται, δεν έχει όμως συντελεσθεί. Η πραγματική αιματοχυσία – πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργοι – είναι στον ιδιωτικό τομέα, ιδίως δε στους νέους. Οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν χάσει πολλά χρήματα – και πιθανώς τον ύπνο τους. Η έξοδός τους όμως είναι αργή – στον ρελαντί ρυθμό της συνταξιοδότησης. Το επέτρεψε και η πατέντα της εφεδρείας, που την εφηύρε η ΝΔ και την υιοθέτησε άμεσα το ΠΑΣΟΚ στις αρχές του καλοκαιριού του 2011 για να αποδειχθεί ανεφάρμοστη. Ενας όμως χρόνος είχε εξοικονομηθεί πολιτικά. Γιατί; Μα για να συνταχθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ το ΠΑΣΟΚ όπως πρότεινε πρόσφατα ο τελευταίος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης από τις γραμμές του, Δημήτρης Ρέππας, ανοίγοντας καθυστερημένα ένα ενδιαφέρον κλειστό χαρτί.

ΚΑΠΟΥ εδώ φθάνουμε στο θέμα της ορολογίας. Η λέξη απόλυση απαγορεύεται σε ό,τι αφορά το Δημόσιο. Ο δημόσιος υπάλληλος μπαίνει σε διαθεσιμότητα που, αν δεν τον πάει στην έξοδο, τον θέτει σε κινητικότητα. Η θέση του έχει καταργηθεί, αλλά μπορεί κάποιος άλλος φορέας να τον ζητήσει. Αν όχι, βρίσκεται και σε αυτήν την περίπτωση εκτός. Η διαδικασία αυτή – που αφορά από ποινικώς καταδικασθέντες μέχρι υπαλλήλους οργανισμών του Δημοσίου που θα υποστούν ξαφνικό θάνατο – αφορά δεκαπέντε χιλιάδες άτομα και θα έχει ολοκληρωθεί μέχρι τέλους του 2014. Σε πρώτη ματιά, τα νούμερα δεν είναι τρομακτικά. Στην πραγματικότητα, είναι το πέντε έξω – ένας μέσα και οι συνταξιοδοτήσεις που έχουν φέρει το Δημόσιο στην Ελλάδα στα ίδια επίπεδα με άλλες χώρες. Το πρόβλημα, βέβαια, είναι στην παραγωγικότητα. Αλλά και στην ανυπαρξία ουσιαστικής αξιολόγησης στις προαγωγές.

ΤΑ είπε ο υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης Κυριάκος Μητσοτάκης σε δημοσιογράφο της παρισινής εφημερίδας «Λε Μοντ» που του έγραψε ένα θετικό κομμάτι την περασμένη εβδομάδα. Η προσπάθεια να μπει τάξη στο Δημόσιο αντιμετωπίζεται με ανυπομονησία – και χωρίς πολιτικό τακτ – από την τρόικα. Αλλά στις ξένες πρωτεύουσες ξέρουν ότι θέλει κουράγιο και ότι τέσσερα χρόνια τώρα δεν έχει γίνει απολύτως τίποτε. Στη Βασιλίσσης Σοφίας, ο Μητσοτάκης δουλεύει με δημοσίους υπαλλήλους και όχι με συμβούλους. Συμμάχους στην κυβέρνηση δεν πολυέχει – αφού το Δημόσιο εξακολουθεί να θεωρείται τζιζ. Εξαίρεση – σε μία από τις ωραιότερες ειρωνείες της νεότερης ελληνικής πολιτικής – ο Πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς που είναι ο μόνος που διεκδικεί μερίδιο σε μια ατζέντα αναμόρφωσης του Δημοσίου εν ονόματι της σιωπηλής πλειοψηφίας του ιδιωτικού τομέα.

ΟΠΩΣ πάντα, η μέθοδος έχει σημασία – ιδίως στην περίπτωση του κρινομένου. Δέκα χρόνια στην πολιτική, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι πρόσωπο που έχει προσφύγει στην πόλωση. Ισως και λόγω συσσωρευμένης οικογενειακής πείρας. Αν, στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, καταφέρει να μην πολώσει αλλά να πείσει ότι η προσπάθεια να μαζευτεί το Δημόσιο έχει μεν ανθρώπινο κόστος αλλά γίνεται με καλή πίστη, τότε μπορεί να προχωρήσει, εκεί όπου δεν επιχείρησε ποτέ να πορευτεί κανείς ώς τώρα.