[Προβολείς] Στο χείλος του τύμβου

Οπως βουτάνε οι φαντασμένοι και ξεδιψούν με μυθικά μεγαλεία από την τούμπα της Αμφίπολης, έτσι και το ΠΑΣΟΚ. Νεκροφιλούσε κάθε 3η του Σεπτέμβρη τον ιδρυτή του κι έβγαζε από το μπαούλο εκείνη τη διακήρυξη και την ανέμιζε σαν να ‘τανε τα άρτι ανεσκαμμένα χάμουρα του Βουκεφάλα.

Ομως, τώρα το ΠΑΣΟΚ είναι αλλού. Αλλος έκλεψε τον ρόλο του καβαλάρη που θα λευτερώσει την «αποικία». Αλλοι μιλούν στον «λαό» που το ΠΑΣΟΚ είχε γυμνάσει. Και ο «λαός» αυτός άλλους ακούει.

Τώρα το διαμελισμένο ΠΑΣΟΚ έχει απέναντί του τις αποφύσεις του που αυτονομήθηκαν και μιλούν με τη δύναμη της παλιάς γλώσσας. Δεν υπάρχει χρόνος για μνημόσυνα. Δεν υπάρχει χρόνος για fora και συμπόσια. Ακούγεται οξύμωρο, αλλά δεν είναι: η αναβίωση της Κεντροαριστεράς δεν είναι ζήτημα «προγραμματικό». Είναι ένας αγώνας για τα στοιχειώδη. Είναι η απόπειρα διάσωσης των αξιών που καθιστούν δυνατή τη δημοκρατική λειτουργία.

Απέναντι σε μια Αριστερά που αφήνεται στην παραφορά του εμφυλιοπολεμικού παραληρήματος και σε μια Δεξιά που απαντά ανακλαστικά με τον παλιό εαυτό της, το Κέντρο δεν καλείται απλώς να επιβιώσει εκλογικά. Καλείται να αποκαταστήσει εκείνο τον δημόσιο λόγο που φιλοδοξεί να πείσει για το δημόσιο συμφέρον ακόμη και όταν είναι οδυνηρό. Καλείται να παλινορθώσει την πίστη ότι η δημοκρατία που χτίζαμε επί σχεδόν σαράντα χρόνια μπορεί να λειτουργεί και μετά τη χρεοκοπία.

Δεν είναι ώρα για αφηγήματα. Επείγει η ανασύσταση μιας δημόσιας ζωής όπου τα αφηγήματα θα μπορούν τουλάχιστον να ακουστούν.