[Κιόσκι] Ενας Νόρμαν Μέιλερ επειγόντως

Το 1969 δεν ήταν μια καλή χρονιά για τη Νέα Υόρκη. Οι συνεχείς απεργίες παρέλυαν την πόλη, η εγκληματικότητα είχε εκτοξευθεί στα ύψη, οι επιθέσεις των ακροδεξιών λευκών εις βάρος των μαύρων των γκέτο ήταν καθημερινές και λυσσαλέες και μια δυσλειτουργική γραφειοκρατία έπνιγε οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Η Νέα Υόρκη ήταν μια ακυβέρνητη πολιτεία.

Ακριβώς εκείνη τη δυστοπική χρονιά ο Νόρμαν Μέιλερ αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για τη δημαρχία. Η απόφασή του να διεκδικήσει τα ηνία της παρηκμασμένης πόλης δεν ήταν ένα πυροτέχνημα που έριξε στον ουρανό της Νέας Υόρκης. Ο Μέιλερ είχε όραμα και – κυρίως – πρόγραμμα. Σκεπτόταν να δημιουργήσει ένα ευρύ δίκτυο ποδηλατοδρόμων και να απαγορεύσει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων στο Μανχάταν. Πρότεινε τη θεσμοθέτηση της «ημέρας κοινωνικής πρόνοιας», το οποίο ήταν στην πραγματικότητα ένα πρόγραμμα δωρεάν χορήγησης μεθαδόνης στους τοξικομανείς. Και ονειρευόταν να μετατρέψει τα ερειπωμένα κτίρια του παραλιακού μετώπου σε κατοικίες για τους οικονομικά ασθενέστερους.

Η συνέχεια ήταν αντάξια μιας Νέας Υόρκης κι ενός Νόρμαν Μέιλερ. Ο υποψήφιος δήμαρχος κατέθεσε μερικές ιδέες ακόμη με το μπρίο και τη φαντασία ενός συγγραφέα. Γιατί να μη φιλοξενούσε το Σέντραλ Παρκ αγώνες της Φόρμουλα 1; Γιατί να μην έχει η κάθε γειτονιά τον δικό της ζωολογικό κήπο; Γιατί να μην αναβιώσουν οι μεσαιωνικές κονταρομαχίες στα πάρκα για να ξεδίνουν οι νέοι που έβραζε το αίμα τους; Οι συμβατικές και λιγότερο συμβατικές προτάσεις του έγιναν η σημαία της προεκλογικής εκστρατείας του.

Οι δημότες της Νέας Υόρκης όμως δεν τον εμπιστεύτηκαν. Στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών για το χρίσμα του υποψήφιου δημάρχου, ο Μέιλερ κατέλαβε την προτελευταία θέση. Ελάχιστη σημασία έχει. Μια πόλη σε παρακμή δεν είχε παρά μόνο να κερδίσει από μια τέτοια υποψηφιότητα. Οπως επισημαίνει στους New York Times ο συγγραφέας Λι Σίγκελ, που θυμήθηκε αυτήν την ιστορία με αφορμή τις δημοτικές εκλογές του Νοεμβρίου στη Νέα Υόρκη, η υποψηφιότητα του Μέιλερ έδωσε μιαν άλλη πνοή στην πόλη. Μια ανάσα την οποία είχε απολύτως ανάγκη μέσα στην παρακμή της.

Η Αθήνα του 2013 μοιάζει σε πολλά με τη Νέα Υόρκη του 1969. Πιθανότατα, οι δημότες της θα κληθούν να εκλέξουν τον νέο τους δημοτικό άρχοντα σε μερικούς μήνες. Ο σημερινός της δήμαρχος μοιάζει απελπιστικά μόνος, πρώην αποτυχημένοι δήμαρχοι διψούν για τη ρεβάνς και την πολιτική τους επιβίωση, τα κόμματα θα ζητήσουν από την πόλη να τους δώσει μια νίκη που θα μεταφράσουν σε «πολιτικό θρίαμβο» για να την παρατήσουν έπειτα στην ησυχία της και στις άγριες διαθέσεις των νεοναζί.

Η ανάσα ενός Νόρμαν Μέιλερ λείπει περισσότερο από ποτέ.