[Προβολείς] Η Μέριλιν κι ο Αχέροντας

Ακόμα και όταν οι γιγαντοαφίσες εμπόδιζαν την ορατότητά μου στην παραλιακή, εγώ έστριβα τη μούρη μου αλλού κι έκανα πως δεν βλέπω. Ποιος ο λόγος να επιβαρύνω την κατάστασή μου με άσχετες γνωριμίες; Αγνοούσα την ύπαρξη του Πάνου Κιάμου ώσπου έσκασε το γνωστό θέμα μετατρέποντας ευυπόληπτα πρωτοσέλιδα σε ταπετσαρία του πιο αποτρόπαιου αθηναϊκού τοπίου.  Με είχε προειδοποιήσει σε ανύποπτο χρόνο ένας ταξιτζής καθώς ανεβαίναμε φουλαριστοί την Συγγρού ότι αυτή η ροδομάγουλη ξανθιά που βλέπω στην πρόσοψη του καταστήματος, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια κουρασμένη εσχατόγρια. Πώς στραβογεράσαμε έτσι χωρίς να το πάρουμε είδηση;

Με τον ίδιο σκεπτικισμό υποδέχομαι κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το πάνδημο μνημόσυνο για την αιώνια νεότητα της Μέριλιν Μονρόε, το οποίο στα μάτια μου δεν είναι παρά ασέλγεια επί πτώματος. Πόσα χρόνια μπορεί να περιμένει ένας νεκρός αρόδο στον Αχέροντα μέχρι να ασκήσει το αναφαίρετο δικαίωμά του στη λήθη και στην οριστική ανάπαυση; Σαράντα, πενήντα; Πόσες εκδοχές, πόσες αναψηλαφήσεις και πόσες ακόμα εκταφές να αντέξει ένα κορμί που θα λογαριαζόταν σήμερα πλαδαρό και κοντόχοντρο; Είχε δίκιο η Μεριλιν που αυτοκτόνησε με υπερβολική δόση ελιξιρίου της νεότητας. Αυτή η μπόμπα είναι απείρως πιο τοξική από τα αφορολόγητα ξίδια των ξενυχτάδικων. Δυστυχώς, όμως, λίγοι είναι εκείνοι που διαβάζουν το χαρτάκι με τις αντενδείξεις.