[Αγιογραφίες] Προφίλ

ΑΛΛΗ μια μέρα, άλλη μια επιχειρησιακή επιτυχία. Αν το κυνήγι των αλβανών δραπετών στην έσω Ελλάδα θύμιζε ταινία των αδελφών Κοέν, το φουσκωτό με τα όπλα στη Χίο παρέπεμπε σε μυθιστόρημα του Τζον Λε Καρέ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Ελλάδα είναι πια μια άλλη χώρα, σαφώς πιο επικίνδυνη. Ωστόσο, είναι φανερό ότι, παρά τις περικοπές σε μισθούς και προϋπολογισμούς αλλά και παρά τις κατά καιρούς αστοχίες, μηχανισμός ασφάλειας υπάρχει και λειτουργεί. Με αυτά και με αυτά, ο Νίκος Δένδιας αναδεικνύεται σε κρυφό άσο της κυβέρνησης Σαμαρά.

Ο κολεγιόπαις δικηγόρος εκ Κερκύρας δεν φαινόταν να το έχει. Ή τέλος πάντων να το έχει σε τέτοιο βαθμό. Ανήκει στην «επόμενη γενιά» της ελληνικής πολιτικής που ήρθε γρήγορα και απότομα στα πόστα, όταν, μεταξύ 2009 και 2011, εξαερώθηκε η προηγούμενη. Η προώθησή του στην Κατεχάκη δεν ήταν ακριβώς αυτονόητη. Ιδίως σε σχέση με την προϊστορία της ΝΔ. Ούτε «σκληρός δεξιός» τύπου Πολύδωρα ήταν. Ούτε μαλαγάνας αρχομανής όπως ο Παυλόπουλος. Ο Δένδιας φαινόταν πολύ αστός και ίσως και πολύ ευπρεπής για τη θέση. Το σύντομο πέρασμά του από το υπουργείο Δικαιοσύνης το 2009 είχε, άλλωστε, σημαδευτεί από την απόδραση Παλαιοκώστα με ελικόπτερο από τον Λυκαβηττό.

ΩΣΤΟΣΟ, μόνο αν πάρει κάποιος προαγωγή φαίνεται αν μπορεί να τα βγάλει πέρα στη θέση. Και ο Δένδιας έχει καταφέρει και το επιχειρησιακό επίπεδο των διωκτικών Αρχών να είναι ικανοποιητικό, αλλά και κατηγορίες για στυγνό κομματισμό να αποφευχθούν. Ακόμη περισσότερο: με τη χώρα – όπως φάνηκε με τις Σκουριές ή τη σφαίρα στο γραφείο του προέδρου στη ΝΔ – να αποτελεί πεδίο ενός ακήρυχτου πόλεμου, ο Δένδιας έχει καταφέρει να είναι πολιτικός που δεν πολώνεται, που δεν οξύνει τα πνεύματα, που δεν αποτελεί ο ίδιος αλεξικέραυνο. Η παραμονή στην Κατεχάκη μετά τον ανασχηματισμό αποτελεί ένδειξη ότι θα μείνει μάλλον εκεί έως το τέλος της θητείας της κυβέρνησης αυτής. Αλλά και ότι ως πολιτικός δεν έχει υποστεί το είδος της φθοράς που οδηγεί σε αντικατάσταση. Με άλλα λόγια, η παρουσία του στην Κατεχάκη δεν έχει καταστεί πρόβλημα. Αλλά συνεχίζει να αποτελεί μέρος της λύσης. Ή, τέλος πάντων, στοιχείο της ζητούμενης λύσης.

ΤΟ ενδιαφέρον είναι ότι τα μολυβένια χρόνια του Μνημονίου έχουν μια παράξενη επενέργεια επάνω στην ελληνική πολιτική από τη δεξιά της πλευρά. Εχουμε, βέβαια, φούντωμα της Ακρας Δεξιάς. Εχουμε όμως και την ανάδειξη μιας μετριοπαθούς γενιάς δεξιών πολιτικών. Αυτοί δίνουν στη ΝΔ ένα προφίλ πιο στρογγυλό, πιο ήπιο και, τελικά, πιο ανθρώπινο. Ο Δένδιας στην Κατεχάκη – όπως ο Χατζηδάκης στο Ανάπτυξης ή ο Βρούτσης στο Εργασίας – είναι πρόσωπα που επιβάλλονται, χωρίς να εκφράζονται κυριαρχικά. Είναι επίσης εκπρόσωποι μιας Δεξιάς που, όσο και αν δεν θα το περίμενε ποτέ, αποκτά μεταρρυθμιστικά χαρακτηριστικά και εγκαθιδρύεται στο Κέντρο διότι εκεί την τοποθετεί τελικά η συγκυρία. Για πρώτη ίσως φορά στην Ελλάδα από τη διακυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή τη δεκαετία του ’70, η συντηρητική παράταξη ανακτά ένα προφίλ που δεν έχει σχέση ούτε με τον λαϊκισμό ούτε με τον κομματισμό, αλλά που θα μπορούσε να περιγραφεί ως σκεπτόμενος πατριωτισμός.