[Προβολές] Ανάμεσα στους κοντοπίθαρους

Αναρωτιέμαι αν όλα αυτά τα χρόνια της κοινοβουλευτικής του ζωής έχει ακούσει ποτέ κανέναν ο Απόστολος Κακλαμάνης να τον αποκαλεί «καράφλα». Τον είπε ποτέ κανείς «γυαλάκια»; Εδωσε σημασία στον τρόπο που περπατάει; Μπορεί να θυμηθεί εάν ασχολήθηκε ποτέ κάποιος πολιτικός του αντίπαλος ή κανένας άσπονδος σύντροφός του με τη σωματοδομή του, τη μύτη του, τα αυτιά του, το βλέμμα του;

Αναρωτιέμαι όχι επειδή θέλω να μάθω εάν ξέρει πώς είναι να σε αποκαλούν «κοντοπίθαρο», όπως αποκάλεσε ο ίδιος τον Ηλία Μόσιαλο την περασμένη Παρασκευή στη Βουλή. «Νέστορας της πολιτικής» υποτίθεται ότι είναι ο κ. Κακλαμάνης, όχι παιδάκι του δημοτικού σχολείου. Με ενδιαφέρει επειδή θέλω να ξέρω τι θα σκεφτόταν άλλοτε για τη συγκρότηση ενός ανθρώπου που θα κατέφευγε σε τέτοιου τύπου χαρακτηρισμούς για να ενισχύσει τα επιχειρήματά του και τι είδους διαπιστώσεις θα έκανε για το επίπεδο του κοινοβουλευτικού διαλόγου. Θα ήθελα να μάθω αν ο ίδιος θα επέτρεπε ως πρόεδρος της Βουλής σε έναν βουλευτή να αποκαλέσει «κοντοπίθαρο» έναν πρώην υπουργό ή εάν θα υπερασπιζόταν, όπως θα όφειλε να κάνει, κάτι που λέγεται «κοινοβουλευτικό ήθος» και χρειάζεται, μεταξύ άλλων, για να μην μπερδεύει κανείς το Κοινοβούλιο με το σαλόνι του σπιτιού του ή το καφενείο της γειτονιάς του.

Θα ήθελα να με πείσει ότι αυτός μιλάει τη γλώσσα του λαού κι εγώ πέφτω στην παγίδα του καθωσπρεπισμού. Οτι βλέπω το δέντρο και χάνω το δάσος. Οτι ο Ηλίας Μόσιαλος δεν είναι πανεπιστημιακός και πολιτικός, αλλά ένας «κοντοπίθαρος που μας τον έφερε ο Γιώργος», ενώ ο ίδιος δεν είναι κάποιος που μας τον έφερε ο παππούς του Γιώργου, αλλά μια καθαρή, ατόφια αξία που ξεχωρίζει εδώ και σχεδόν έξι δεκαετίες από το μπουλούκι των κοντοπίθαρων. Και στο τέλος, ας με «έψηνε» ότι ο παλιός δικαιούται να πει μια κουβέντα παραπάνω και ότι αυτή η κουβέντα δεν υπάρχει περίπτωση να ανοίξει την όρεξη των νέων συναδέλφων του να τον μιμηθούν – από αυτούς τους νέους συναδέλφους που τους βλέπεις και ντρέπεσαι έως εκείνους που τους βλέπεις και αναρωτιέσαι.

Ασφαλώς, η ηλικία μπορεί να σε προδώσει. Ο Φίλιπ Ροθ το έχει πει: τα γηρατειά είναι σφαγή. Αλλά είναι και τόση οργή; Ενας τόσο ανεξέλεγκτος θυμός που ωθεί τον Κακλαμάνη να μιλάει για κοντοπίθαρους, μια ύπουλη σύγχυση που κάνει τον Μανώλη Γλέζο να λέει ότι ο χορός του Ζαλόγγου υπάρχει επειδή έτσι φαίνεται ότι θέλει ο λαός και τον Μίκη Θεοδωράκη να ορκίζεται ότι τόσο πολύ δεν τον είχε φορολογήσει ούτε ο Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής;

Την ψύχραιμη σκέψη σας έχουμε ανάγκη, τη σοφία σας. Τον μειλίχιο δημόσιο λόγο σας. Από εφηβικό μπούλινγκ, ιστορικούς λαϊκισμούς και ανιστόρητες υπερβολές ξέρουμε κι εμείς.