[Προβολείς] Ακρα

Η αλήθεια είναι ότι τον δρόμο που ακολουθούν τόσο άτσαλα οι μικροί και αναλώσιμοι τον έστρωσαν οι σταρ του πολιτικού συστήματος. Ολοι τους, πάντως, πέφτουν στην ίδια παγίδα. Ο φανατισμός, ο τσαμπουκάς, η ρητορική του μίσους, οι ύβρεις προσκρούουν σε ένα τείχος αποστροφής της κοινωνίας. Το πολιτικό προσωπικό επιμένει να παίζει ένα παιχνίδι που υποτίθεται ότι θα χώριζε το κοινό σε Βένετους και Πράσινους. Οι κερκίδες, όμως, αδειάζουν.

Μέχρι να γίνει Πρωθυπουργός, ο Αντώνης Σαμαράς μάς είχε σχεδόν κάνει να πιστέψουμε ότι γεννήθηκε με εκείνη την έκφραση μαγκιάς που είχε μονίμως στο πρόσωπο. Δεν είχε κάνει ούτε μισή δήλωση χωρίς να μισοκλείσει τα μάτια και να γείρει το κεφάλι ελαφρά στο πλάι. Αλλά στις εκλογές του Μαΐου του 2012 έφτασε με το ζόρι στο 18%. Ο Αλ. Τσίπρας, μονίμως ανεβασμένος στα κάγκελα όταν δεν κάνει διακοπές, μάζεψε μετά βίας 5.000 κόσμο στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Και δημοσκοπικά έχει φρακάρει.

Οσα συνέβησαν προχθές στη Βουλή απλώς επιβεβαιώνουν αυτήν την πραγματικότητα. Θεωρεί κανείς ότι τα τσιτάτα του Βελουχιώτη, οι απειλές για κρεμάλες και οι αναφορές στους ανδρικούς γενετικούς αδένες έχουν την παραμικρή σημασία για τους πολίτες; Πιστεύει κάποιος ότι η σιωπηρή πλειοψηφία κοιμάται και ξυπνάει με έναν κομμουνιστή της δεκαετίας του ’40, πως ονειρεύεται τα συσσίτια του ΕΑΜ, ότι έχει καμιά όρεξη να παρακολουθεί έναν χαμηλής έντασης εμφύλιο, την παραμικρή διάθεση να χορέψει στον ρυθμό των άκρων;

Το πολιτικό προσωπικό επιμένει στο ίδιο λάθος που έκαναν οι ποδοσφαιρικοί παράγοντες όταν πίστεψαν πως η δύναμη βρίσκεται σε στρατούς δύο – τριών χιλιάδων οπαδών και σήμερα οι ομάδες παίζουν σε άδεια γήπεδα. Οι κομματικοί στρατοί είναι ακόμη μικρότεροι. Τα χέρια που μούντζωναν κατέβηκαν, οι ψεύτικες κρεμάλες ξεστήθηκαν, το γιαούρτι ξαναμπήκε στο ψυγείο. Υπάρχει απογοήτευση, φόβος, αμηχανία, ανασφάλεια. Υπάρχει τιμωρητική διάθεση που χαρίζει ψήφους στους νεοναζί της Χρυσής Αυγής και τους ψεκασμένους του Πάνου Καμμένου.

Η γενικευμένη οργή, όμως, έχει δώσει τη θέση της στην απαίτηση για σοβαρότητα, συνέπεια και ανάληψη ευθύνης – η ΔΗΜΑΡ το ξέχασε και το πληρώνει ακριβά. Τα εμφυλιοπολεμικά τσιτάτα, οι απειλές θανάτου και οι επικλήσεις όρχεων δεν προσφέρουν τίποτε σε έναν άνεργο. Οπως δεν θα του προσφέρει τίποτε και το πρώτο χαστούκι που θα πέσει στην αίθουσα του Κοινοβουλίου.