[Προβολείς] Ησυχία

Ο Αλέκος Αλαβάνος δεν είχε ασφαλώς στο μυαλό του τις εικόνες που βλέπουμε σήμερα στην Αίγυπτο όταν ευχόταν να γίνει Πλατεία Ταχρίρ η Πλατεία Συντάγματος εκείνο το καλοκαίρι των Αγανακτισμένων. Δεν μπορεί να φανταζόταν μια Ελλάδα με εκατοντάδες νεκρούς, προέδρους υπό κράτηση και τον Στρατό σε ρόλο θεματοφύλακα των θεσμών. Ασφαλώς ονειρευόταν κάτι. Αλλά αυτό το κάτι ανήκει μάλλον στη σφαίρα των προσωπικών του φαντασιώσεων. Και ο ιδιωτικός χαρακτήρας της φαντασίωσης επιβάλλει να αφήσουμε στην ησυχία τους τις φαντασιώσεις του κ. Αλαβάνου.

Στην ησυχία τους πρέπει να αφήσουμε και τις λεκτικές υπερβολές του Γιάννη Στουρνάρα, όταν δήλωνε προ ημερών ότι η Ελλάδα θα είχε γίνει Αίγυπτος εάν οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν είχαν υπογράψει τα τρία Μνημόνια. Ας πούμε ότι ήταν μια άτυχη στιγμή, ότι δεν ήταν στις προθέσεις του υπουργού Οικονομικών να χρησιμοποιήσει ως όπλο πειθούς τον φόβο, ότι δεν πετάχτηκε από την Αργεντινή στην Αίγυπτο, επειδή στη χώρα της Λατινικής Αμερικής η εικόνα των εφόδων στα σουπερμάρκετ έχει ξεθωριάσει ενώ στη χώρα του Νείλου το αίμα και ο τρόμος ρέουν άφθονα στις οθόνες μας.

Εντέλει, ας αφήσουμε στην ησυχία της την ίδια την Αίγυπτο. Η αιγυπτιακή τραγωδία δεν έχει καμία θέση στον ελληνικό δημόσιο διάλογο ούτε ως φαντασίωση των επαγγελματιών της επαναστατικής γυμναστικής και του ανεξέλεγκτου βερμπαλισμού ούτε ως μπαμπούλας που θα μας κάνει να καταπιούμε κλείνοντας τη μύτη το μνημονιακό μουρουνέλαιο. Αν πρέπει να μας υπενθυμίζουν κάτι όσα συμβαίνουν στην Αίγυπτο, είναι ότι η δημοκρατία δεν κατακτάται άπαξ, ότι είναι μια συνεχής άσκηση, ένα δύσκολο σπορ που δεν μαθαίνεται από τη μια μέρα στην άλλη. Οτι δεν υπάρχει δημοκρατία α λα καρτ και ότι τα σημάδια που αφήνουμε στο σώμα της, όταν παραβιάζουμε τους κανόνες της, μπορεί να την τραυματίσουν ανεπανόρθωτα.

Σε μια συνέντευξή του στη συνάδελφο Κατερίνα Οικονομάκου, ο βρετανός δημοσιογράφος και συγγραφέας Μπράιαν Γουίτακερ είχε πει ότι η δημοκρατία στην Αίγυπτο μπορεί να κατακτηθεί μόνο από τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους και τους μπλόγκερ. Είχε πολύ σωστά επισημάνει, δηλαδή, ότι δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς προστασία των ατομικών δικαιωμάτων και χωρίς προστασία της ελευθερίας της έκφρασης. Αλλά δεν μπορεί να υπάρξει ούτε και χωρίς σεβασμό στις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Οι Αιγύπτιοι θα πρέπει να θυμούνται συνεχώς το πρώτο. Οι Ελληνες ας έχουμε στο μυαλό μας το δεύτερο.