[Προβολείς] Διαρροές

Οι Γάλλοι βλέπουν τον χειρότερο εφιάλτη τους καθώς η νεολαία Παρισιού και περιχώρων έχει φτάσει στα πρόθυρα της μαζικής μετανάστευσης για να βρει δουλειά στην ευρωζώνη. Είναι το ρεπορτάζ του Φέλιξ Μάρκαρντ από τους «New York Times» που φιλοξένησαν προχθές «ΤΑ ΝΕΑ» στις στήλες των διεθνών.

Από μια άποψη, το σύνθημα «Ελλάς – Γαλλία, συμμαχία» δεν έχει χάσει καθόλου την παλιά του αίγλη. Στα καθ’ ημάς, ο ίδιος εφιάλτης έχει περάσει στην ημερήσια διάταξη των τηλεοπτικών ρεπορτάζ – ειδικά εκείνων που έχουν για γκροτέσκο φόντο τους το μοτίβο από τη «Σιωπή των αμνών».

Είναι να αναρωτιέται κανείς εάν η περίφημη «διαρροή εγκεφάλων» (για να διαλέξουμε μια από τις πολλές ανεπιτυχείς αποδόσεις) είναι απλώς ένα κακομεταφρασμένο δάνειο της αγγλικής γλώσσας ή ελληνική πατέντα που χαρίσαμε στο εξωτερικό. Υπάρχουν κι άλλες χώρες της ευρωζώνης, λοιπόν, που θεωρούν ότι η κινητικότητα των δυνάμει εργαζομένων συνιστά απειλή για την κοινωνική συνοχή. Απλώς η γαλλική βερσιόν του θρήνου είναι περισσότερο μπαρόκ, όσο διαβάζει κανείς στο ρεπορτάζ για «κεντρικοποιημένη γεροντοκρατία».

Στην ελληνική εκδοχή δεν έχουμε καταφέρει να απομακρυνθούμε από τον λαϊκό αταβισμό που θέλει τα παιδιά να χάνονται στα έρημα τα ξένα, κάπου μεταξύ της γερμανικής φάμπρικας και του γκρίζου ουρανού της Κεντρικής Ευρώπης (το τελευταίο δυνατό επιχείρημα των αντιευρωπαϊστών μοιάζει να είναι το μουντό κλίμα της Εσπερίας, που δεν αξίζει μία μπροστά στον μεσογειακό ήλιο – συμφωνώ, αλλά αν είναι δυνατόν, παρελθέτω απ’ εμού η ξαπλώστρα των 10 ευρώ για να απολαμβάνω κι εγώ τον ήλιο).

Αν το καλοσκεφτούμε, δεν διαθέτουμε πολλά κεκτημένα για τα οποία μπορούμε να είμαστε περήφανοι που συμμετέχουμε στο «CERN του εξευρωπαϊσμού». Η ελεύθερη μετακίνηση εργαζομένων, φοιτητών και νέων είναι ένα από αυτά. Και το Erasmus ένα success story, αποδεκτό από τους 28. Λειτούργησε σε περιφερειακό επίπεδο και πλέον επηρεάζει τις αποφάσεις σε υπερεθνικό. Εκτός εάν θεωρούμε ότι οι συναντήσεις των ευρωπαίων ηγετών ελέω νεανικής ανεργίας γίνονται για τα μάτια του κόσμου και όχι για το φάντασμα της Ακροδεξιάς.