[Προβολείς] Φανάρια

Ας είμαστε ρεαλιστές. Τι μας ενθουσίασε περισσότερο; Το προσωπικό success story του Γιάννη Αντετοκούνμπο ή η επίδειξη της ελληνικής σημαίας από τον αδελφό του, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού; Η εκτόξευση ενός 18χρονου από τα Σεπόλια στο NBA ή η συναισθηματικά φορτισμένη τηλεοπτική εικόνα;

Το γεγονός έχει προκαλέσει σύγχυση ακόμη και στις τάξεις των ξυρισμένων κεφαλών και των ανεξάρτητων ψεκασμένων, οι οποίες μέχρι αυτή τη στιγμή δεν έχουν εκδώσει ανακοίνωση με την οποία πιστοποιούν ή απορρίπτουν την ελληνική ταυτότητα του Γιάννη (μεταξύ μας, πάντως, δύσκολα θα αποφύγουμε το επικοινωνιακό μπαράζ «δεν είναι Ελληνας, αλλά Νιγηριανός»).

Το διατλαντικό ταξίδι του ώς τις παρυφές του επαγγελματικού πρωταθλήματος έχει τη βούλα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης και των διεθνών σκάουτερ. Δύσκολα, λοιπόν, ακυρώνεται με κραυγές και χολή στα social media. Ετσι εξηγείται ίσως η γενικευμένη σιγή ασυρμάτου. Πού είναι, αλήθεια, οι κραυγές του Παναγιώταρου, που χρησιμοποίησε από τους πρώτους το ελληνόμετρο για τον Σοφοκλή Σχορτσιανίτη; Πού οι ευφάνταστες περικοκλάδες του Πάνου Καμμένου ότι οι ξένοι μάς παίρνουν τις θέσεις στα ντραφτ του NBA; Και πού το μνησίκακο πάθος μιας τοπικής κοινωνίας για τον Οδυσσέα Τσενάι, ο οποίος μπορεί να μην «έγινε Ελληνας ποτέ», αλλά έγινε σημαιοφόρος, σε πείσμα των συμμαθητών του που μιλάνε καλύτερα τα ελληνικά;

Προκαλεί ο Αντετοκούνμπο με την επιτυχία του. Προκαλεί επειδή επέλεξε την ελληνική ιθαγένεια και υπερτόνισε όχι τη βιολογική του καταγωγή, αλλά εκείνη που κέρδισε μιλώντας την στο σχολείο.

Προκαλεί και ο κάθε Αντετοκούνμπο κάθε φορά που κλέβει τον χρόνο μας στο σταματημένο κόκκινο φανάρι. Μόνο που εκείνος δεν θα αποκτήσει μέχρι νεωτέρας τη λάμψη του 18χρονου. Δεν θα του δοθεί η ευκαιρία να ξεδιπλώσει την ελληνική σημαία ως διαπιστευτήριο απέναντι στους ελληνοφύλακες και όσους μετρούν τη ζωή τους με το κουταλάκι της εθνικοφροσύνης. Ακόμη χειρότερα, κινδυνεύει να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα λοστάρι όπου πάνω του θα έχουν τυλίξει τη γαλανόλευκη.