[Προβολείς] Αριστοφάνης

«Ηρθε η ώρα να τους πούμε κατάμουτρα/ Εδώ είναι των ποιητών η χώρα/ να γιατί ζητάνε να αγοράσουνε την Κέρκυρα/ για να φιμώσουνε το Σολωμό/ τον Κάλβο, τον Μαβίλη/ Κι αν παζαρεύουν τα νησιά της άγονης γραμμής/ είναι γιατί λιμπίστηκαν/ την Αμοργό του Γκάτσου».

Δεν είναι ανέκδοτο απόσπασμα από τη Βουλή των Εφήβων. Ούτε έμμετρο ξέσπασμα από το «Αλ Τσαντίρι» σε prime time μετάδοση. Είναι Αριστοφάνης, κομμένος και ραμμένος για την εποχή των δανειστών, του «εξωτερικού παράγοντα» και της γερμανοκρατούμενης Ευρώπης. Θα ακουστεί οσονούπω στη Μικρή Επίδαυρο και το σουξέ είναι αναμενόμενο. Το συναισθηματικό αρχείο θα πλημμυρίσει με λυρισμό, σαν ελάχιστη πράξη επανάστασης απέναντι στον τεχνοκρατικό λόγο της Κεντρικής Ευρώπης. Θα είναι μια τέχνη διδακτική για την κρίση που βιώνουμε επειδή, ως συνήθως, «τίποτε δεν έχει αλλάξει εδώ και δυόμισι χιλιάδες χρόνια».

Οτι θα ζωνόταν με αντιμνημονιακά μαλάματα ο αμφισβητίας της αθηναϊκής ευμάρειας ήταν ζήτημα χρόνου – απλώς προτεραιότητα είχε ο Μπρεχτ, που είναι του πολιτικού θεάτρου και δίνει πιο εύκολα τον τόνο: «Μάνα κουράγιο», άκλιτο για όλα τα περιφερειακά θέατρα. Από το σημείο αυτό, όμως, μέχρι τη συνάντηση Χρεμύλου – Κάλβου, θέλει πολλή αρετή και τόλμη η ελεύθερη απόδοση. Κυρίως θέλει προσεκτική περπατησιά μέσα στο ναρκοπέδιο της ευκολίας, του λαϊκισμού και της συνωμοσιολογίας. Εκτός εάν το «Μεγάλο μας τσίρκο» αποτελεί πλέον τον άγραφο κανόνα, βάσει του οποίου θα ανεβαίνουν στο εξής όλοι οι αντιστασιακοί θούριοι.

Το να παίρνεις αποστάσεις από το χρεοκοπημένο παρελθόν ποντάροντας στην αγανάκτηση του πλήθους ή καταγγέλλοντας τους εγχώριους τοποτηρητές μιας αόρατης «χούντας» είναι τέχνασμα. Εξυπνο μεν, αλλά τέχνασμα. Σαν να παραφράζεις τον «Αδωνη» στο προαύλιο της ΕΡΤ για να αναβαπτισθείς στην κολυμπήθρα της λαϊκότητας.

Και για όσους δεν κατάλαβαν, ανκόρ:

«Στην πόλη που σε γέννησε/ Σωκράτης, Χριστός, Κολοκοτρώνης, Μακρυγιάννης/ Λαός Αριστοφάνης ποιος/ Τα σκυλιά ποιος Ελληνας τα έλυσε/ Μεγάλε! Δημοκρατία ανάπηρη σου τάζουν/ Κύπρος χρυσή – Κύπρος μισή – Ελλάδα…».