[Προβολείς] Οι γενιές της ήττας

Καμιά φορά σκέφτομαι αν θα ‘χουν δίκιο οι νεότερες γενιές να μας σκατοψυχάνε για την κρίση που τους αφήνουμε κληρονομιά. Το παίρνω προσωπικά και βαλαντώνω. Πού ακριβώς ήταν το λάθος μου και πόσο το μερτικό μου; Τη βλέπω και σε άλλους της γενιάς μου την ίδια αβάσταχτη ενοχή, κυρίως όμως τη βλέπω στον δημόσιο λόγο. Να, ορίστε, αρχίζω να νιώθω κάπως καλύτερα. Ξεφυλλίζω τις εφημερίδες των παιδικών μου χρόνων, αυτές που έμπαιναν στο σπίτι του εθνικού διχασμού και έσκαγαν με κρότο πάνω στα τραπέζια που ακουμπούσαμε, σε καθεστώς πλήρους αδιαφορίας,  τα σχολικά μας βιβλία. Ειλικρινά, αγαπητοί μου, δεν έχω να ντραπώ για τίποτα. Δεν είναι μυστικό, είναι βιωμένη ιστορία, οι διχασμοί που μας κληροδότησαν, οι εγωιστικές βεβαιότητες, οι εμφύλιοι που ήμασταν καταδικασμένα – παιδιά πράματα – να πάρουμε παραμάσχαλα μέχρι να μας πάρει κι εμάς ο διάβολος. Μιλάω εγώ ή μιλάει το κάρμα σου, η ανοησία, η σοφία, τα πάθη και τα ανεκπλήρωτά σου; Αδιάφορο.

Καμιά φορά την αναπολώ αυτήν τη σκληρότητα που εξάλειψε τη νηπιότητα από μια ολόκληρη γενιά κι έβγαλε στο κουρμπέτι θλιβερά μικρομέγαλα, εμένα κι εσάς, κυρίες και κύριοι. Φυσικά και αισθάνομαι ένοχη που μεγάλωσα από την ανάποδη και τώρα είμαι καταδικασμένη να κανακεύω μια νέα γενιά. Από φόβο μη με μιμηθεί, μη μου μοιάσει.