[Προβολείς] Τράβα μαλλί

Τι να μας πει τώρα κι αυτό το ψώνιο που περπάτησε σε τεντωμένο σκοινί πάνω από το Γκραν Κάνιον; Αν το θέτεις έτσι, εμείς τον τελευταίο χρόνο έχουμε πάει κι έχουμε έρθει από την Ευρώπη στην Αφρική ουκ ολίγες φορές, χωρίς μάλιστα εκείνο το βοηθητικό μαρκούτσι που συμβάλλει στην ισορροπία. Για κοίτα εσύ από κάτω να μου πεις πού βρισκόμαστε, γιατί εγώ δεν μπορώ, ζαλίζομαι. Πω πω θέα ανεμπόδιστη στο ανασυσταθέν υπουργείο Πολιτισμού!

 – Κι άμα πέσω από εκεί, βασιλιά μου;

 – Θα βρεθείς μέσα στην αγκαλιά μου.

Καημό το ‘χα να βρεθώ εκ του συστάδην με τον Πάνο Παναγιωτόπουλο αλλά αυτό το τυφλό ραντεβού με βρίσκει εντελώς απροετοίμαστη. Εντάξει, την πεντάωρη παράσταση του Λιβαθηνού τη γλίτωσε. Στην εικοσιτετράωρη πάντως του Κακλέα τον περιμένω το δίχως άλλο, παρεκτός και το κάνουμε πενταήμερη και ανεβούμε ίσαμε την Καβάλα να δει πώς γίνεται φεστιβάλ τριάντα δύο παραστάσεων με συνολικό προϋπολογισμό 63.000 ευρώ. Θα τον πήγαινα κι από τα πυρόπληκτα, δεν θέλω όμως να τον πιάσω από τα μούτρα τόσο νωρίς. Στα αποκαΐδια του ΕΚΕΒΙ, στην αγωνία του ελληνικού σινεμά, στην πενία του θεάτρου, στα ζόρια που τραβούν δημόσιοι και ημιδημόσιοι θεσμοί να τα φέρουν βόλτα. Βόλτα είπα και ξαναθυμήθηκα το Γκραν Κάνιον. Τέντωνε σκοινί, τράβα μαλλί γιατί θα πέσουμε. (Χρόνης Εξαρχάκος, υπουργέ μου)