[Στίγμα] Ανατομία στη νέα κυβέρνηση

Σαράντα ένα – ζωή να ‘χουν – είναι τα μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου που από χθες υπό την εμπνευσμένη ηγεσία του ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο» κυβερνάει τη χώρα και διαχειρίζεται τις τύχες μας. Θα αποφύγω να κάνω χαρακτηρισμούς, οι άνθρωποι ακόμη δεν ορκίστηκαν – σήμερα, πρώτα ο Θεός, θα πραγματοποιηθεί η σεμνή τελετή ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας (τα σέβη μας, κύριε Πρόεδρε).

Θα χαιρετήσω το γεγονός ότι οι «Αμποτ και Κοστέλο» μερίμνησαν για την παραμονή στην κυβέρνηση καλών πελατών της στήλης, όπως, ας πούμε, ο επιτυχημένος υφυπουργός («δείγμα») Notis Μηταράκης-μικρή φωτογραφία

  Θα διαμαρτυρηθώ για λογαριασμό του Δημήτρη «είμαι ο ίδιος ο μεγάλος Γκάτσμπι» Αβραμόπουλου (διότι φίλος είναι, δεν αιτήθηκα της αδείας του) για τις αθλιότητες που κυκλοφόρησαν ότι τάχα μου, και δήθεν, είχε θέσει θέμα για την απόδοση στον Ευάγγελο Βενιζέλο της αντιπροεδρίας αλλά και του υπουργείου των Εξωτερικών, το οποίο, όπως είναι γνωστό, κόσμησε με την παρουσία του. Αλίμονο εάν ένας ευπατρίδης της πολιτικής, ένας πολιτικός που χάρη τούς κάνει και ασχολείται μαζί τους, ο βγαλμένος από τις σελίδες περιοδικού ανδρικής κομψότητας Δημήτρης, πρότασσε τέτοιες μικρότητες μπροστά στο εθνικό συμφέρον, όπως η συγκρότηση της κυβέρνησης.

  Αφήνω δε κατά μέρος το γεγονός ότι η ανάληψη του υπουργείου Αμυνας προσδίδει το αναγκαίο κύρος στο υπουργείο, διότι, όπως και να το κάνεις, άλλο είναι να παρελαύνουν τα στρατά ενώπιον του Πάνου Παναγιωτόπουλου και άλλο ενώπιον του ευσταλούς Αβραμόπουλου. Η διαφορά είναι παρέλαση ενώπιον υποστρατήγου με παρέλαση ενώπιον στρατάρχου! Παρουσιάστεεεε αρμ!..

Εκφράζω τον ενθουσιασμό μου για τον αδιαμφισβήτητο μεταρρυθμιστικό χαρακτήρα αυτής της κυβέρνησης, ο οποίος εκφράστηκε τόσο στα πρόσωπα όσο και στις τομές που έγιναν και δημιουργούν πλέον ένα αυξημένο αίσθημα αισιοδοξίας στους πολίτες – και σε εμένα φυσικά. Αναφέρομαι ασφαλώς στη διατήρηση του κρίσιμου από κάθε άποψη υπουργείου Μακεδονίας – Θράκης (στη μεγάλη φωτογραφία από επισκευή της ταμπέλας στο κτίριο του υπουργείου)  ως και του επιτυχημένου υπουργού Θεόδωρου Καράογλου, ο οποίος επέζησε, ακριβώς λόγω του success (για να χρησιμοποιήσω μια λέξη του συρμού) που είχε, από διάφορες καραμπόλες. Κρίνω όμως τη μεταρρύθμιση ελλιπή ώς έναν βαθμό, διότι αν οι «Αμποτ και Κοστέλο» που μας κυβερνούν ήθελαν πραγματικά να στείλουν ένα μήνυμα στην Ευρώπη, στο Βερολίνο, στις διεθνείς αγορές, στην Ουάσιγκτον (πάντα η Ουάσιγκτον είναι μέσα στο οτιδήποτε, κάτι σαν μαϊντανός), θα έσπαγαν το συγκεκριμένο υπουργείο στα… δύο. Ενα Μακεδονίας και ένα Θράκης! Αν μιλάμε για μεταρρυθμίσεις.

   Φυσικά θα υπήρχε ένα πρόβλημα για το ποιο από τα δυο θα αναλάμβανε ο Καράογλου, αλλά νομίζω ότι με καλή θέληση, την οποία διαθέτουν οι δυο κυβερνητικοί εταίροι, θα έβρισκαν μια λύση.

 Εξυπακούεται ότι ευελπιστώ πως θα γίνει το μεγάλο (καίριο) βήμα στον επόμενο ανασχηματισμό – αν υπάρξει ανασχηματισμός ποτέ γι’ αυτή την κυβέρνηση, ελπίζω να με εννοείτε τι εννοώ…

Από όλο αυτό το εγχείρημα βρήκα εντελώς «τακτοποιημένο» το θέμα του υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, όπου τα κουτάκια, για λόγους ευνόητους, ήρθαν κανονικά και χωρίς καμία αλλαγή σε σχέση με το παρελθόν. Υπουργός από το ΠΑΣΟΚ (ο Γιάννης Μανιάτης που «το ‘χει»), αναπληρωτής ο Καλαφάτης από τη ΝΔ για τα περιβαλλοντικά, και ο κύριος Ασημάκης Παπαγεωργίου, επίσης από τη ΝΔ, για τα θέματα ενέργειας.

  Η διαπίστωση ότι η συνέχεια στο συγκεκριμένο υπουργείο είναι αδιατάρακτη ασφαλώς θα χαροποίησε τα «συστήματα» που, όσο να πεις, ενδιαφέρονται ζωηρά για το ποιος κάνει τα κουμάντα στο συγκεκριμένο υπουργείο, ποιος παίρνει τις αποφάσεις, υπογράφει κ.λπ.

Κατά τα λοιπά αισθάνομαι ευτυχής που δικαιώθηκα για μια εισέτι φορά από τις εξελίξεις (πού και πού το παθαίνω αυτό, δηλαδή να αυτοαποθεώνομαι) αναφορικά με την κατανομή των θέσεων στο νέο Υπουργικό Συμβούλιο. Δώδεκα είχα γράψει προ ημερών, έντεκα είναι τελικά οι εκ του ΠΑΣΟΚ προερχόμενοι και προταθέντες.

  Φυσικά, της πενιχρής – σε σχέση με τον όγκο που καλείται να σηκώσει στους ώμους του το ΠΑΣΟΚ – συμμετοχής υπερισχύει η ανάληψη από τον πρόεδρο Βαγγέλη της αντιπροεδρίας και του υπουργείου των Εξωτερικών. Οπως κάθε καλόπιστος μπορεί να συμπεράνει (εγώ δεν συγκαταλέγομαι σε αυτούς), σε αυτό εξαντλήθηκε όλη η προσπάθεια για τη διάσωση της χώρας.

Αλλά γιατί εμένα όλο αυτό μου κάνει με άλλον έναν επιτυχή χειρισμό του «επιτήδειου Μεσσήνιου» προέδρου Αντώνη; Προφανώς γιατί – το είπα και προηγουμένως – δεν συγκαταλέγομαι στους καλόπιστους. Ως εκ τούτου, δικαιούμαι να πιστεύω ότι η υπόθεση μου θυμίζει έντονα την τακτική των ισπανών κατακτητών έναντι των ιθαγενών της Αμερικής – πλησίαζαν τον αρχηγό της φυλής, του χάριζαν καθρεφτάκια και χάντρες, ο άνθρωπος εντυπωσιαζόταν τόσο πολύ, που δεν διανοούνταν να προβάλει την παραμικρή αντίσταση.

  Μακάρι να του βγει το εγχείρημα του αντιπροέδρου, πλέον, Βαγγέλη, αλλά πολύ φοβάμαι ότι θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια να τα βγάλει πέρα – ήτοι να αποτρέψει τον κίνδυνο να τον ενσωματώσει εντελώς ο «επιτήδειος Μεσσήνιος»…

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης φυσικά (όπως παγίως συμβαίνει) είπαν τα χειρότερα. Δεν είναι ούτε καινούργιο ούτε πρωτότυπο. Κάνει ανασχηματισμό ο Πρωθυπουργός – «υπέγραψες το τέλος σου», θα σχολιάσουν οι υπόλοιποι, ακόμη και αν πρόκειται για την καλύτερη κυβέρνηση που έχει ποτέ συγκροτηθεί στη χώρα. Οχι σαν τη χθεσινοβραδινή του ντουέτο «Αμποτ και Κοστέλο»…

Κρατώ από τις αντιδράσεις τη μη… αντίδραση της ΔΗΜΑΡ, που απέφυγε να προβεί σε οποιαδήποτε δήλωση, και εκείνες των κομμάτων «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» και Χρυσή Αυγή. Την έπεσαν και οι δύο στο… ΠΑΣΟΚ, μόνο που τα χάλασαν στα ποσοστά: οι «Π. Καμμένος και Σία Ανεξάρτητοι Ελληνες» προσδιόρισαν το ποσοστό του ΠΑΣΟΚ στο 4%, οι χρυσαυγίτες του ταβερνιάρη στο 3%. Ούτε να συνεννοηθούν μεταξύ τους δεν μπορούν…

Αφησα τελευταίο τον αγαπημένο ΣΥΡΙΖΑ, που φυσικά κατακεραύνωσε την κυβέρνηση, η οποία, όπως εκτιμάει, θα εφαρμόσει τα Μνημόνια και θα ξεπουλήσει τη χώρα. Συμφωνώ και εγώ μαζί τους, αν πρέπει να συμφωνήσω. Αλλά γιατί δεν κάνουν κάτι; Ας πούμε, γιατί δεν καταθέτει ο ΣΥΡΙΖΑ πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης; Εχει ένα ισχυρό όπλο στα χέρια του, γιατί δεν το χρησιμοποιεί και αφήνει, ας πούμε, να συνεχιστεί η εφαρμογή των Μνημονίων και να ξεπουληθεί η χώρα; Χα!