[Στίγμα] Σύνεση Vs ανοησίας

Δεν μπορώ να προβλέψω πώς θα καταλήξει αυτή η περίφημη αποψινή  συνάντηση – ραντεβού τού όχι και τόσο κεφάτου πια «Tρίο Μπελκάντο» που μας κυβερνά, αλλά θέλω να ελπίζω ότι στο τέλος θα επικρατήσει η σύνεση και όχι η ανοησία. Η σοβαρότητα και όχι το «έλα μωρέ και τι έγινε». Το αίσθημα ευθύνης απέναντι στη χώρα και όχι το «των οικιών ημών εμπιμπραμένων ημείς άδομεν». Η συνεργασία και όχι το «από δυο χωριά χωριάτες» – γενικώς «άσε μας κουκλίτσα μου, που μου θες και εκλογές»!  

Σε κάθε περίπτωση δεν μπορώ να μη μεταφέρω εδώ, έστω κι αν ελέγχεται απολύτως ως προς την αξιοπιστία της, την πληροφορία ότι ο τεράστιος επίτιμος Μητσοτάκης (μεγάλη φωτογραφία), πληροφορούμενος  τα έργα και τις ημέρες Σαμαρά, φέρεται ειπών: «Nόμιζα ότι το μεγαλύτερο επίτευγμά του ώς τώρα ήταν ότι έριξε εμένα. Εκανα λάθος. Το κορυφαίο είναι ότι θα ρίξει και τον εαυτό του».

Ακόμη και αν δεν το είπε αυτό ο Μητσοτάκης (που λογικά θα πρέπει κάποια στιγμή να το πει, να το φχαριστηθεί!), η ουσία είναι ότι ο πρόεδρος Αντώνης είναι πολύ πιθανόν να μας πάει για τρίτη φορά σε εκλογές μέσα σε έναν χρόνο. Θυμίζω δε για όσους έχουν ασθενή μνήμη ότι ήταν αυτός που απαίτησε πέρυσι την πτώση της κυβέρνηση Παπαδήμου προκειμένου η χώρα να οδηγηθεί σε εκλογές και να αποκτήσει πολιτική κυβέρνηση – δηλαδή δική του.

Στραπατσαρίστηκε στις εκλογές του Μαΐου (η ΝΔ έλαβε 18%) και το αποτέλεσμα ήταν να οδηγηθούμε σε νέες εκλογές τον Ιούνιο, όπου μπροστά στο ενδεχόμενο της γενικευμένης αναταραχής από πιθανή νίκη του ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 29% και έγινε – επιτέλους! – Πρωθυπουργός. Με 29% δεν κυβερνάς, γι’ αυτό έγινε κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, πράγμα το οποίο ο άνθρωπος το ξέχασε πολύ γρήγορα και πίστεψε ότι ήταν μονοκομματικός Πρωθυπουργός. Εξού και το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αποκαταστήσει το κράτος της Δεξιάς – επαναφέροντας στο προσκήνιο διάφορους σταρ της καραμανλικής περιόδου.

Με την έννοια αυτή, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε νέες εκλογές, από τις οποίες δεν μπορώ να καταλάβω τι περιμένει. Να συντρίψει τους δυο σημερινούς εταίρους στην κυβέρνηση; Να νικήσει τον Τσίπρα; Να κάνει κυβέρνηση πλειοψηφίας; Αλλά ακόμη και αν πετύχει ένα από όλα αυτά ή έστω, στο τσακίρ κέφι και τα τρία μαζί, τι φαντάζεται ακριβώς ότι θα είναι η συνέχεια;

Γιατί εγώ δεν μπορώ να δω κάτι…

Το κρίσιμον του πράγματος σε ό,τι αφορά την αποψινή σύσκεψη το διαπίστωσα μιλώντας χθες με διάφορους: υπουργούς, βουλευτές, στελέχη, παράγοντες. Ολοι συνέκλιναν στην άποψη ότι “τα πράγματα έχουν οδηγηθεί σε αδιέξοδο και αυτός που μπορεί να δώσει τη λύση είναι μόνο ο Πρωθυπουργός” (στελέχη ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ). Η κυβερνητική εκδοχή ήταν “αν αλλάξει η απαίτηση για άνοιγμα της ΕΡΤ, όλα τα άλλα μπορούμε να τα συζητήσουμε” (κυβερνητικοί παράγοντες).

Τη δική μου την είπα στην αρχή. Εδώ θα προσθέσω μόνο ότι ακόμη και αν αποφασίσει απόψε το «Τρίο Μπελκάντο» να μας κρατάει συντροφιά, μετά την ιστορία της ΕΡΤ τίποτε δεν θα είναι το ίδιο. Με πρώτο τον ανασχηματισμό, ο οποίος όπως είναι φυσικό θα επισπευσθεί – έρχεται πιο κοντά…  

«Απ’ την Κική και την Κοκό ποια να διαλέξω…»

Στο μεταξύ εξομολογούμαι ότι έχω μεγάλο πρόβλημα. Είμαι αμφίθυμος στο τι θα κάνω απόψε. Να πάω Σύνταγμα όπου  θα εμφανιστεί ο ροκ σταρ Αλέξης; Ή Αγία Παρασκευή όπου οργανώνει συγκέντρωση συμπαράστασης στην αγωνιζόμενη ΕΡΤ το ΠΑΜΕ και κατά τα φαινόμενα θα εμφανιστεί ο ανερχόμενος ποπ καλλιτέχνης Κουτσούμπας;

Και τα δυο μαζί όπως κατάλαβα, λόγω σύμπτωσης διοργάνωσης των δύο εκδηλώσεων, δεν τα προλαβαίνω. Αλλά ότι θα πάω κάπου, θα πάω. Δεν γίνεται. Κάπως πρέπει να εκτονωθώ και εγώ, διότι με πνίγει το δίκιο.

Υστερα από ρεπορτάζ που έκανα, καταλήγω να προτιμήσω τη συγκέντρωση του αριστερού αγοριού. Θα έχει περισσότερο φαν, ωραίο κόσμο, επαναστατικότητα και όπως πάντα διάχυτη διάθεση για ρήξη. Στο ΠΑΜΕ, θα είναι μια κλασική συγκέντρωση κομμουνιστών με πανό, συνθήματα, συντροφιά από τη Ναυπηγοεπισκευαστική, τους οικοδόμους, την ΠΝΟ και τους καθηγητές.

Στο Σύνταγμα θα είναι (ελπίζω) μια συγκέντρωση – φαντεζί. Αν έχει και cheerleaders, ακόμη καλύτερα. Συστήνω πριν από τον Αλέξη, για ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία της συγκέντρωσης, stand-up comedy με Λαζόπουλο (έχει “πέσει” τελευταία) συνεπικουρούμενο από τον θεό Γιώργο Πάντζα.

Παρότι θα παραστώ κι εγώ για ενίσχυση, για κόσμο δεν τους φοβάμαι. Θα έχουν. Ευγενική φροντίδα του προέδρου Αντώνη (Σαμαρά), στον οποίο φαντάζομαι ότι το βράδυ μετά τη συγκέντρωση το αριστερό αγόρι Αλέξης θα στείλει λουλούδια – χωρίς την ΕΡΤ κλειστή “οικογενειακά” θα ήταν τα πράγματα…

Παίζουν με τη φωτιά

Ξέχωρα από την πλάκα όμως που γίνεται με τις γελοιότητες αυτές που ζούμε (πέρασα χθες το απόγευμα από την ΕΡΤ, και πραγματικά δεν υπάρχει αυτό που γίνεται με τα πανό που είναι κρεμασμένα στα κιγκλιδώματα του Ραδιομεγάρου – δεν υπάρχει πικραμένος ανά την Αττική που να μην έχει βάλει το δικό του), είναι και μερικοί που παίζουν με τη φωτιά. Οπως αυτοί, κόμμα είναι, που δικτύωσαν… φαντάρους ανά τη χώρα, τους διένειμαν κείμενο με το οποίο ζητούν “να ανατραπεί η αντεργατική κυβερνητική πολιτική, η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ και τα Μνημόνια”, και τους έβαλαν να υπογράψουν αναφέροντας και τις μονάδες όπου υπηρετούν (πενήντα μία τον αριθμό)!

Αν θυμάμαι καλά, η μοναδική φορά που είχαμε κάτι ανάλογο στον Στρατό ήταν το ’67, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ποιος βλαξ αποφάσισε να κάνει κάτι τέτοιο; Και τι σημαίνει ότι οι φαντάροι αυτοί ζητούν την ανατροπή της κυβέρνησης; Τη ζητούν απλώς ή θα την επιχειρήσουν κιόλας; Και με ποιον τρόπο;

Οπως και να έχει το πράγμα, όποιος το σκέφθηκε και το υλοποίησε παίζει κυριολεκτικά με τη φωτιά!

Η διαφορά είναι στο «μαύρο»

Μου τηλεφώνησε ο Ηλίας Μόσιαλος (μικρή φωτογραφία), το όνομα του οποίου βρίσκεται αυτές τις ημέρες στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας λόγω ΕΡΤ. Ο λόγος; Αναφέρονται όλοι στο δικό του νομοσχέδιο για την ΕΡΤ που είχε  καταρτίσει το 2011 η επιτροπή Αλιβιζάτου, αλλά δεν έγινε ποτέ νόμος λόγω της ισχυρής αντίδρασης της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας, όμως ουδείς αναφέρει μια ουσιώδη διαφορά σε σχέση με το σήμερα: ότι ο Μόσιαλος εισηγήθηκε την αναδιάρθρωση με ανοιχτή την ΕΡΤ και χωρίς μαύρο στις οθόνες.

Εχει δίκιο.