[Προεκτάσεις] Φάπα

Οπως ήταν αναμενόμενο, η κυβέρνηση πήγε και έπεσε πάνω στον καθρέφτη της με φόρα. Αναμενόμενο, γιατί διαρκώς μιλούσε για επιτυχίες που δεν είχε σιγουρέψει. Με φόρα, γιατί δεν δεχόταν συζήτηση ότι τα πράγματα μπορεί και να μην εξελιχθούν όπως τα προεξοφλούσε. Και η δυστυχία της μεγαλώνει επειδή για το φιάσκο δεν μπορεί να κατηγορήσει την αντιπολίτευση.

Τους ρώσους επενδυτές δεν τους έδιωξαν οι απειλές του Τσίπρα, ούτε οι απερίσκεπτοι απεργοί. Εφυγαν γιατί στην πραγματικότητα δεν είχαν έλθει ποτέ – και ας μπαινόβγαιναν φόρα παρτίδα στο Μέγαρο Μαξίμου. Το υποδηλώνει η μία από τις δύο δικαιολογίες της κυβέρνησης: φοβήθηκαν τους όρους που έθετε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η άλλη είναι ότι οι Ρώσοι ήθελαν διαβεβαίωση ότι δεν έπαιρναν «σαπάκι».

 Η δικαιολογία – και η ψιλοεπίθεση – στην Κομισιόν δεν έχει βάση. Γιατί απλούστατα το ευρωπαϊκό πλαίσιο ιδιωτικοποίησης της ΔΕΠΑ δεν προέκυψε ξαφνικά. Ηταν εξαρχής δεδομένο – και πώς θα μπορούσε να μην είναι. Η κυβέρνηση γνώριζε τους κανόνες και με αυτούς διαπραγματευόταν – ή όφειλε να διαπραγματεύεται. Είτε τους υποτίμησε είτε είχε υποσχεθεί στους συνομιλητές της ότι θα τους παρακάμψει. Οπότε και έχασε την επένδυση και εξετέθη – κάτι που θα το βρίσκει μπροστά της πλέον.

Εν πάση περιπτώσει, το πάθημα πρέπει να γίνει μάθημα γενικότερα. Δηλαδή να εκλείψουν οι μεγαλοστομίες από τους υπουργούς για το τέλος της κρίσης που έχουν εξασφαλίσει με τα μαγικά ραβδάκια τους. Οι προβλέψεις κατά τις οποίες το 2013 θα ήταν το «τελευταίο δύσκολο έτος» και οι διαβεβαιώσεις ότι «δεν θα υπάρξουν άλλοι φόροι» βρίσκονται στον αέρα. Και ας προσπαθεί η κυβέρνηση να δείξει ότι είναι σε θέση να συνέλθει από τη φάπα και να συνεχίσει σαν να μη συνέβη τίποτε.

Τι ακριβώς συνέβη θα το βρει μπροστά της το φθινόπωρο όταν θα πρέπει να εκπονήσει τον προϋπολογισμό του επόμενου έτους. Πώς θα το καταφέρει χωρίς να βάλει πρόσθετη φορολογία, όταν θα της λείπουν τα λεφτά που θα έπαιρνε από τους Ρώσους; Πώς θα υπερασπιστεί τη θεωρία των πρωτογενών πλεονασμάτων όταν οι ιδιωτικοποιήσεις σέρνονται;

 Η κυβέρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση αντί για ένα βήμα εμπρός έκανε δύο βήματα πίσω. Παγιδεύτηκε στις βεβαιότητες της επικοινωνιακής πολιτικής της και στη δημόσια ρητορεία των στελεχών της και πιάστηκε στον ύπνο. Το αποτέλεσμα είναι να χωριστούν στα δύο όσοι την παρακολουθούν, με τον τρόπο που θα έλεγε ο αμερικανός συγγραφέας Τζέιμς Κάμπελ: «Οι μισοί πιστεύουν πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε – οι άλλοι μισοί φοβούνται ότι αυτό είναι αλήθεια».