Πλατεία Ταξίμ, ξημερώματα…

Η ώρα τέσσερις παρά, ξημερώματα Τρίτης, τέσσερις Ιουνίου. Ανοιξιάτικες αϋπνίες. Ανοιξα την τηλεόραση και βρέθηκα στην Πλατεία Ταξίμ. Χαμός. Κυνηγητό και δακρυγόνα. Σαν το Σύνταγμα. Δεν ήξερα. Δεν ρώτησα. Δεν είχα καμία ενημέρωση εδώ και καιρό. Είχα βυθιστεί στον μικρόκοσμό μου ψάχνοντας νέες μελωδίες, διαβάζοντας βιβλία, ακούγοντας μουσική. Μέσα σε όλα μου έχουν κόψει και το Ιντερνετ γιατί ο πάροχος έχει ξεμείνει από βρόχο, λέει. Κάντε βρογχοσκόπηση, τους είπα.

Η Αστυνομία της Πόλης, η Πολίς, καλά κρατεί – καλά βαρεί. Κανένας οίκτος. Κλομπ και κάτω. «Τουρκική Ανοιξη», διαβάζω. Μοιάζει με ανέκδοτο. Την άνοιξη δεν ανοίγουν μύτες, δεν σπάνε κεφάλια, ο κόσμος ερωτεύεται. Εδώ δέρνονται. Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται, νομίζω πως η Γαλατάσαραϊ υποβιβάστηκε για χρέη βλέποντας καδραρισμένο νεαρό Τούρκο με φανέλα του Ντρογκμπά να ανάβει κάδο. Είναι φοβερό, αλλά η κρατική βία και οι κάδοι σκουπιδιών είναι η πιο παγκοσμιοποιημένη σταθερά. Παντού τα ίδια. Λίγο πιο κάτω το πλάνο πάει σε άλλη πόλη, Αγκυρα, νεκροί διαδηλωτές, λέει. Πάλι κάδοι καίγονται. Ιδιοι. Ανησυχώ.

Τηλεφωνώ στον Οτσάν, δουλεύει σε εταιρεία κινηματογραφικής παραγωγής. Τον ξέρω χρόνια. Ο Οτσάν θα ξέρει και θα μου εξηγήσει. Αν κοιμάται, θα το έχει κλειστό. Καλεί. Απαντάει. Ακούγεται φασαρία και πανδαιμόνιο. Είναι, λέει, στα επεισόδια. Περίεργο. Κι εσύ βαράς; του λέω. Ο Οτσάν είναι πρότυπο ατάραχου, φιλήσυχου ανθρώπου που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ με πέτρα και ξύλο. Γυρίζουν ντοκιμαντέρ με το συνεργείο, λέει, και θα με καλέσει μετά. Βλέποντας από την τηλεόραση, όντως είναι πολύ ενδιαφέρουσα εικόνα. Η βία είναι φωτογενής. Και ο Οτσάν είναι καλός παραγωγός και ξέρει από κάστινγκ. Η βία είναι ασύμμετρη επίσης. Και φιλέκδικη. Τρως μία, δίνεις δύο και πάει λέγοντας. Εχει ζωώδεις καταβολές και ποικίλες αφορμές για να ξεσπάσει. Είναι σαν τον έρπητα. Τον έχουμε όλοι μας αλλά σε λίγους εκδηλώνεται. Ο Οτσάν είπε πως ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Ο Ερντογάν τούς καταπίεσε. Το παράκανε. Ο καθωσπρεπισμός χτύπησε κόκκινο. Και το κράτος όλο και πιο βαθύ. Πολύ βαθύ. Σαν πηγάδι χωρίς πάτο. Ερεβος παρείσακτων διαπλεκόμενων άεργων, λέει, και οργιώδης γραφειοκρατία. Κάτι μου θυμίζει. Ναι, αλλά – του λέω – πολλή βία βλέπω. Και οι διαδηλωτές βαράνε αλύπητα. Ε, μου λέει, μπήκαν πρώτα στο πάρκο οι λαβ εν πις με μπλουζάκια Τζον Λένον και οικογένειες α λα «Πολίτικη κουζίνα», αλλά μετά προστέθηκαν τα μπλακ μπλοκ από Ιταλία, Ισπανία και Ελλάδα και χόντρυνε η κατάσταση. Πιγκ για τα καλά. Βία στη βία και κατέβηκαν όλοι στους δρόμους, λέει – παρένθεση: το «λέει» το σταματάω γιατί δεν με φτάνουν οι λέξεις. Κλείνω παρένθεση.

Επιμένω.  Δεν υπάρχει άλλος δρόμος; Μόλις είδα νυχτερινό κοντσέρτο διαμαρτυρίας με κατσαρόλες και φωτορρυθμικά πολυκατοικιών από προάστιο της Πόλης. Ωραία διαμαρτυρία. Πέφτει η γραμμή. Αυτό το πράγμα, πάλι, να πέφτει η γραμμή όταν δεν έχεις ολοκληρώσει την επικοινωνία, τι άδικο. Μένουν μετέωρες οι λέξεις, οι έννοιες. Χαθήκαμε. Συνεχίζω με τηλεόραση. Σε μαγνητοσκόπηση οι αναλυτές. Είναι ξεκάθαρα η στιγμή του αναλυτή. Οπως ο στατιστικολόγος ζει για την ημέρα της κάλπης, ο παπάς του χωριού για το Χριστός Ανέστη, έτσι και ο αναλυτής ζει για τέτοιες περίεργες «κοινωνικές αταξίες». Κάποιοι το λένε «εξέγερση», άλλοι το βαφτίζουν «επανάσταση» και άλλοι πάλι «μπάχαλο». Ελληνες αναλυτές. Πιο δύσκολο να είσαι μακριά, να είσαι και Ελληνας και να αναλύεις.

Τελικά «εξέγερση»; Ή ακόμη ένας συναισθηματικός επιπόλαιος παροξυσμός; Ενα φλογερό ανώριμο πάθος εφηβικών διαστάσεων, από αυτά που όταν δεν προσαρμόζονται τελικά με τα θέλω μας καταλήγουν σε φονικό;

Δεν ξέρω αν είναι σημάδι γηρατειών, ξεκουτιάσματος, βολεψιάς ή απλώς ωριμότητα. Δεν ξέρω επίσης αν θα αισθάνομαι το ίδιο αύριο το πρωί. Νιώθω όμως πως η ουσιαστική και με γερές βάσεις αντίσταση στην καταπίεση και σε κάθε είδος ανελευθερίας δεν επιτυγχάνεται με βία. Πιστεύω στη βαθύτερη και με διάρκεια εσωτερική αλλαγή του συνόλου μέσα από την πραγμάτωση της ανώτερης φύσης του αντιστασιακού, του αντιφρονούντος. Μου λείπει μια πολιτισμική εξέγερση. Εξεγερθέντες μεθυσμένοι από ποίηση και μουσική. Με νωπές αισθήσεις από τέχνη και ρομαντζάδα. Ξάγρυπνοι για νύχτες με σκέψεις υπαρξιακής αναζήτησης και όχι μέλη μιας απροσδιόριστης συνθηματολογικής αγέλης.

Ωπ. Σεισμός. Πέντε παρά τρία λεπτά. Αρκετά δυνατός. Διακόπτουμε το πρόγραμμά μας. Επίκεντρο Πικέρμι, λέει. Τέσσερα κόμμα τέσσερα ρίχτερ. Ξανά πίσω στην Τουρκία. Κοινή πορεία, αδέλφια. Πλατείες, διαμαρτυρίες, δακρυγόνα και ρήγμα. Σεισμογενές και αβέβαιο το μέλλον…

Ο τραγουδοποιός και συνθέτης Κωστής Μαραβέγιας θα παρουσιάσει ένα μουσικό «Πικνίκ στην αυλή του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών», την Παρασκευή 28 Ιουνίου στις 21.00.