[Προεκτάσεις] Φταίχτες

Τον βρήκαμε τον αίτιο για το σημερινό χάλι της ελληνικής οικονομίας: το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Για την ακρίβεια είναι τα λάθη που έκανε – και τα παραδέχεται άλλωστε. Πρώτα με τον περίφημο «πολλαπλασιαστή». Τώρα με τη γενικότερη συνταγή που επέβαλε στην Ελλάδα. Αρα καθαρίσαμε. Το κρίμα στον λαιμό τους. Αλλά το ίδιο δεν ισχύει και για τους Ευρωπαίους; Και αυτοί δεν μας πήραν στον λαιμό τους με τα λάθη τους; Τι φταίμε εμείς αν δεν ξέρουν την τύφλα τους και κάνουν απανωτές πατάτες και πειράματα στην καμπούρα μας;

Είναι μερικά από τα εθνικά παραμύθια που κατά καιρούς σκεπάζουν τους πραγματικούς υπευθύνους για τη διολίσθηση της χώρας στον γκρεμό. Διότι ούτε το ΔΝΤ ούτε η Ενωση ούτε κανένας άλλος εισέβαλε βιαίως στη χώρα και της επέβαλε κανένα Μνημόνιο – σωστό ή λάθος. Η χώρα υποχρεώθηκε – για να μην πούμε κατάντησε – να προσπέσει στην ανάγκη τους από δικά της λάθη. Ο,τι λάθος έκαναν αυτοί το έκαναν μετά το ελληνικό λάθος που έφερε τη χώρα στα χέρια τους.

Δεν έχουν προσφύγει και άλλες χώρες στο ΔΝΤ; Δεν έχουν τεθεί υπό την επιτήρηση της Ενωσης και άλλες οικονομίες της; Βεβαίως. Αλλά καμιά δεν είχε τις προϋποθέσεις που είχε η Ελλάδα, τις τελευταίες δεκαετίες, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ ούτε Μνημόνια ούτε διεθνή οικονομική βοήθεια. Καμιά δεν είχε τόση στήριξη και χρηματοδότηση για να δομήσει την οικονομία της τόσο ισχυρά, ώστε να είναι από τις τελευταίες χώρες στον πλανήτη που θα κινδύνευε από τη διεθνή οικονομική κρίση.

Δεν είναι υπερβολή. Προκύπτει από τη συνεξέταση των φυσικών προϋποθέσεων της Ελλάδας και των κοινοτικών κονδυλίων που διατέθηκαν για να τις αξιοποιήσει – και δεν το έκανε. Τα φάγαμε τα λεφτά, πατριώτη. Μαζί ή όχι δεν έχει σημασία.

Ακόμη και όταν το δημόσιο χρέος και τα ελλείμματα είχαν εκτιναχθεί υπήρχε οδός διαφυγής. Μπορεί να πει ό,τι θέλει κανείς για τον Καραμανλή και τις ευθύνες του για τη δημοσιονομική εκτροπή – που αθροίζονται στις ευθύνες των προηγουμένων. Αλλά τις πρόωρες εκλογές το 2009 με αυτό το διακύβευμα τις προκήρυξε: να αποφύγει η χώρα, έστω την τελευταία στιγμή, τη χρεοκοπία. Αυτό δεν ήταν το ζητούμενο στην κάλπη; Το συνειδητοποίησε κανείς τότε; Πόσοι έβλεπαν την αλήθεια; Πόσοι τη βλέπουν σήμερα; Συνεπώς, ας μην αναζητούμε εκτός συνόρων τους υπευθύνους, όταν εμείς τους ανοίξαμε την πόρτα. Ή, αλλιώς, όπως έβαλε τίτλο στο τελευταίο και κατατοπιστικό βιβλίο του ο (βοών εν τη ερήμω από χρόνια) Γιάννης Μαρίνος: «Ας προσέχαμε».