[Προβολείς] Λάδι σε μουσαμά

Χάθηκε τις προάλλες μια έφηβη και πολύ καλά έκαναν και βούιξαν ειδικοί φορείς και ΜΜΕ. Πάνω σε ένα κορίτσι δεκατριών χρονών στήνει βιαστικό χορό η φύση, αδιαφορώντας αν η ψυχή του είναι έτοιμη να αντέξει τέτοιο στροβίλισμα. Δόθηκε και όνομα θαρρώ καθώς και περιγραφή ρούχων και υποδημάτων που φορούσε όταν εξαφανίστηκε. Οταν βρέθηκε όμως; Ηταν ανάγκη να μάθουμε τη διαδρομή, το κρησφύγετο και τα πλήρη στοιχεία του συνοδού της; Αν ήταν νέος ή γέρος, αλλοεθνής ή δικός μας, μπρατσαράς ή κάνα λιμό; Ηταν ανάγκη να την επιστρέψουμε στην οικογένεια, στο σχολείο και στον κοινωνικό περίγυρο διασυρμένη πλην «σωσμένη»; Τέτοιον σωσμό δεν τον θέλει ούτε ο Θεός, ούτε ο διάβολος, οι οποίοι ως γνωστόν συνεργάζονται άψογα σε τέτοιου τύπου απρόοπτα.

Παρακάμπτω τις συνήθειες των Ρομά οι οποίοι στα δεκατρία είναι κιόλας πολύτεκνοι και σας πάω σε πιο soft καταστάσεις όπως αυτή του Ρωμαίου και της Ιουλιέττας. Πρέπει το δίχως άλλο να ήταν διεστραμμένος ο Σαίξπηρ που παντρολογούσε χτεσινά μωρά και ο εθνικός μας Νικόλαος Γύζης συνεργός κι αυτός σε αλλότρια ακολασία, όταν το 1877 αποτύπωνε τους «Παιδικούς αρραβώνες», με λάδι σε μουσαμά. Κι αν σας το λέω δεν είναι για να νεκραναστήσουμε το θαμμένο από χρόνια πρόγραμμα σεξουαλικής ενημέρωσης στα σχολεία. Είναι για να κόψουμε το δάχτυλο που μας κρύβει το δάσος.