[Προεκτάσεις] Συνενώσεις

Κατά καιρούς κάποιοι διατυπώνουν την ιδέα να συγχωνευθούν το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. Ο τελευταίος ήταν ο Νίκος Μπίστης της ΔΗΜΑΡ, αλλά το σκέφθηκαν και αρκετοί από το ΠΑΣΟΚ. Δεν πρόκειται για συνεργασία των δύο κομμάτων αλλά για το ενδεχόμενο να αυτοδιαλυθούν ταυτοχρόνως και να επανασυμπτυχθούν σε ένα κόμμα. Με το συμπάθιο, αλλά πρόκειται για μπαρούφα.

Κατ’ αρχάς, αυτή η συζήτηση έχει μια έλλειψη – τη βασικότερη: γίνεται χωρίς τον ξενοδόχο. Δηλαδή δεν έχουν ρωτηθεί οι ψηφοφόροι των δύο κομμάτων αν επιθυμούν τη συνένωση. Και προφανώς δεν την επιθυμούν εφόσον, κατά την πιο λογική εκτίμηση, τα ψήφισαν ακριβώς επειδή είναι δύο! Οποιος δεν ήθελε να ψηφίσει Βενιζέλο για ό,τι αντιπροσωπεύει ψήφιζε Κουβέλη για ό,τι αντιπροσωπεύει – και αντιστρόφως. Με ποιον τρόπο θα «συγχωνευθούν» αυτά που καθόρισαν την κρίση των πολιτών; Δηλαδή οι διαφορές τους;

Δεύτερον, αυτές οι ιδέες προέρχονται από την αντίληψη ότι τα πολιτικά σχήματα και οι εξελίξεις γενικώς προκύπτουν άνωθεν. Μαζεύονται μερικοί ξύπνιοι «ειδικοί» και αποφασίζουν. Εν προκειμένω οι ηγετικές ομάδες των δύο κομμάτων. Κούνια που τους κούναγε. Αν οι πολίτες που κινούνται σε αυτόν τον πολιτικό και ιδεολογικό χώρο θέλουν να εκφραστούν από ένα κόμμα έχουν τρόπο να το κάνουν μόνοι τους: στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσουν είτε το ΠΑΣΟΚ είτε τη ΔΗΜΑΡ. Ετσι το ένα κόμμα θα ενισχυθεί και το άλλο θα απορροφηθεί και θα εκλείψει. Τόσο απλό.

Τρίτον, το καινούργιο κόμμα δεν πρέπει να έχει δομή, όργανα, ηγεσία, πρόγραμμα και ιδεολογία; Πώς ακριβώς θα προκύψουν αυτά; Διά της μεθόδου του μέσου όρου; Ή με τη μέθοδο Βαμβακούλα; Θα φτιάχνουν «τριμελείς επιτροπές με πεντέξι άτομα»; Τα πολιτικά στελέχη εκατέρωθεν πώς θα δικαιολογήσουν την έκλειψη των διακριτικών στοιχείων τους, από την ιστορία τους μέχρι την αισθητική τους; Και – μεταξύ μας – δεν δοκιμάζει κάποιος να πει στους δύο σημερινούς αρχηγούς ότι από αύριο πρέπει να αυτοκαταργηθεί ο ένας υπέρ του άλλου;

Τα κόμματα δεν είναι ΟΤΑ για να επιδέχονται… Καλλικράτη. Συνένωση προκύπτει όταν υπάρχει μια ισχυρή προσωπικότητα που επιβάλλεται αμφίπλευρα με την ακτινοβολία της. Αν ο Ανδρέας Παπανδρέου περίμενε να συμφωνήσει με τον Γεώργιο Μαύρο σε συγχωνεύσεις δεν θα υπήρχε ΠΑΣΟΚ. Αν θα υπάρχουν ένα ή δύο κόμματα σε αυτή την περιοχή του πολιτικού φάσματος θα κριθεί στις εκλογές. Μέχρι τότε η συγχώνευση είναι, όπως έλεγε ο αμερικανός ηθοποιός Γουίλ Ρότζερς για τον κομμουνισμό και την ποταπαγόρευση, «καλή ιδέα, αλλά δεν δουλεύει».