[Προβολείς] Θου, Θουκυδίδη μου

Εχω την πεποίθηση πως εάν κάποιος δημοσιογράφος της εποχής ρώταγε τον Θουκυδίδη αν αληθεύει ότι ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του κι έφτυνε τα κουκούτσια στο πάτωμα, ο αρχαίος ιστορικός θα τον έστελνε στον διάολο. Το ίδιο θα συνέβαινε κι αν τον ρωτούσε για τα ντεσού της υπόθεσης «Οιδίπους». Για τον Σοφοκλή πάντως δεν παίρνω και όρκο, γιατί οι ποιητές έχουν το δικό τους μπαϊράκι. Εγώ, ως μετεωρολόγος που είμαι, εξετάζω τη λειτουργία των μύθων ανάλογα με τα καιρικά φαινόμενα. Εάν βρέχει σύγχυση και μπουμπουνίζει βλακεία είναι εντελώς μάταιο να αποκαταστήσεις την τιμή τους γιατί θα γίνεις λούτσα. Κι όμως οι μύθοι είναι απαραίτητοι για την ψυχική μας οργάνωση. Αυτοί ελέγχουν το αρχαϊκό άγχος του ανθρώπου και νομιμοποιούν τα πάθη του εντάσσοντάς τα εκεί που πρέπει, δηλαδή στον χώρο του συμβολικού και στην Τέχνη. Ειδάλλως, εάν προσπαθήσουμε να τους αναπαραστήσουμε στην «πραγματική» ζωή, το πολύ να βγάλουμε τα μάτια μας σαν τον Οιδίποδα ή να λειώσουμε τα ρολόγια μας σαν τον Νταλί.

Με το ρολόι χυμένο σαν αυγό-μάτι είναι βέβαιο ότι θα χάσουμε το ραντεβού με την ισορροπημένη συνειδητή ζωή. Ασε που θα στήσουμε και τον Σοφοκλή. Διότι, ως γνωστόν, η μεγάλη ποίηση χρειάστηκε τις πλάτες του ορθολογισμού και της Δημοκρατίας για να ανθήσει.