[Αιχμές] Αναζητούνται στοιχεία και αποδείξεις

H θέσπιση της ειδικής νομοθεσίας για τις εξωχώριες εταιρείες (Controlled Foreign Corporation – CFC Legislation) είναι σαφώς ένα θετικό βήμα για τον έλεγχο των οφσόρ ελληνικών συμφερόντων, οι οποίες, όπως φάνηκε από την πρόσφατη έρευνα της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ), δρούσαν ή δρουν εκτός των φορολογικών ραντάρ: μόλις 4 από τις 107 υπεράκτιες εταιρείες με έδρα στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους που εντόπισαν «ΤΑ ΝΕΑ», με τις οποίες συνδέονταν έλληνες φορολογούμενοι, ήταν γνωστές στις αρχές.

Με τη νομοθεσία CFC, που εφαρμόζεται ήδη από το 1962 στις ΗΠΑ και αργότερα σε Ιαπωνία, Γερμανία, Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού, εξετάζεται ο τόπος «πραγματικής διοίκησης» μιας εξωχώριας εταιρείας. Αν αυτός κριθεί ότι βρίσκεται εντός των γεωγραφικών ορίων της χώρας-ελεγκτή, τότε η οφσόρ φορολογείται εκεί. Αν δηλαδή ο Ελληνας διοικεί την οφσόρ του από την Ελλάδα, και αυτό μπορεί να αποδειχθεί, τότε θα πληρώσει φόρους.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποια ερωτήματα που προκύπτουν για την εφαρμογή της νομοθεσίας CFC στην Ελλάδα, τα οποία θα πρέπει, αν μη τι άλλο, να απαντηθούν από την πλευρά της ηγεσίας.

Το πρώτο είναι αν οι φορολογικές Αρχές έχουν στα χέρια τους στοιχεία (δηλαδή, ονόματα και διευθύνσεις) για τους Ελληνες που συνδέονται με οφσόρ, έτσι ώστε να ελέγξουν ποιοι από αυτούς ασκούν έργο διοίκησης εντός ή εκτός της χώρας. Η πρόσφατη έρευνα της ICIJ έδειξε ότι το ποσοστό αυτό για δύο από τα δεκαπέντε εγκεκριμένα μητρώα οφσόρ των Βρετανικών Παρθένων Νήσων είναι λιγότερο από 4%.

Το δεύτερο, αν υποθέσουμε ότι έχουν πρόσβαση στα ονόματα και στις διευθύνσεις των εμπλεκομένων, είναι αν υπάρχουν αυτοί καθαυτούς οι μηχανισμοί ώστε να πραγματοποιηθούν τέτοιου είδους έλεγχοι. Για παράδειγμα, πώς θα καταφέρουν να βεβαιώσουν ότι το συμβούλιο της οφσόρ δεν έλαβε χώρα στη Ρόουντ Τάουν των Βρετανικών Παρθένων Νήσων αλλά στην Κηφισίας, αν δεν έχουν ελέγξει τα διαβατήρια των εμπλεκομένων και τα πρακτικά του ΔΣ;