Σβοχτισμός ή αξιοπρέπεια

Οι αναλύσεις του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, για τα διεθνή ζητήματα ξεπερνούν κατά πολύ τα στενά όρια της πολιτικής ευφυΐας. Αφού «καθάρισε» με τη Δεξιά και την Ακροδεξιά, συνομίλησε με τον Σόιμπλε της διεθνούς πλουτοκρατίας και ανέδειξε το κόμμα του σε πυλώνα της  διεθνούς αντίστασης, τώρα με σοφία ξεδιπλώνει και υποβάλλει στη βάσανο της κριτικής τη στρατηγική της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας. Με το δίκιο στο μέρος του, όπως δηλώνουν και οι Ολιβερ Στόουν, η ασφαλώς οξύνους Ναόμι Κλάιν και ο εμφανώς σοβαρότατος Σλάβοϊ Ζίζεκ.

Εχοντας υπηρετήσει επί δεκαετίες στα περίχωρα της σοσιαλδημοκρατίας, μόνο ως ηλίθιο μπορώ να εκλάβω τον εαυτό μου που δεν είχε καταλάβει την πραγματικότητα της σοσιαλδημοκρατικής φενάκης. Ημουν πλανημένος που δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι οι ηγέτες τούς οποίους ψήφιζα δεν ήταν παρά ουρές της μαύρης διεθνούς του νεοφιλελευθερισμού.

Αλλά ποιος είμαι εγώ που θα μπορούσα να συλλάβω μια τόσο μεστή, φιλοσοφημένη και ιδιοφυή εκστόμιση; Μια ρητορική που μέσα σε λίγες φράσεις βάζει στη θέση τους όλους τους Ολαντρέου, Σταϊνμπρουκαντρέου ή τους ημεδαπούς Κουβελανδρέου και Παπαβενιζέλους, οι οποίοι παριστάνουν όχι μόνο τους δημοκράτες αλλά και υποκλέπτουν τον δοξασμένο τίτλο του σοσιαλιστή από το στέλεχος της γερμανικής Αριστεράς Γκρεγκόρ Γκίζι και τον αείμνηστο Ούγκο Τσάβες;

Κούνια που με κούναγε. Η μάχη κατά του νεοφιλελευθερισμού μόνο με τη Ναόμι και τις πανέμορφες πασιονάριες των Ανεξάρτητων Ελληνίδων μπορεί να κερδηθεί – σύμφωνοι, θα χρειαστούν και οι πιστοί στον Ζαχαριάδη και στον Στάλιν, άντε και ολίγοι συνιστώντες θαυμαστές του αδικοχαμένου Πολ Ποτ.

Βέβαια, στο σημείο αυτό δεν είχα καταλάβει ότι οι ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες βρίσκονται σε δίλημμα στρατηγικού προβληματισμού σε σχέση με τις συμμαχίες τους.  

Δεν είχα καταλάβει, επίσης, ότι ο Φώτης Κουβέλης της ΔΗΜΑΡ ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία, και μάλιστα στον σβέρκο του λαού.

Δεν είχα καταλάβει ακόμα ότι για την πτώχευση της Ελλάδας φταίνε το Μνημόνιο και οι λακέδες του. Νόμιζα, ο αφελής, ότι για την πτώχευση φταίνε η πολιτική της Ελλάδας και η αδράνεια της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε σχέση με την εφαρμογή των κανόνων του Μάαστριχτ.

Δεν είχα καταλάβει το εύρος της σκληρής και αγνής μάχης κατά του σοσιαλφασισμού από δημοκρατικές δυνάμεις, την περίοδο του γερμανικού Μεσοπολέμου.

Και βέβαια, δεν είχα καταλάβει ορισμένες από τις πιο σοφές ρήσεις του χώρου, τύπου «Τι Πλαστήρας, τι Παπάγος».

Τέλος, δεν είχα καταλάβει ότι η Ευρώπη χρειάζεται έναν νέο, ριζοσπάστη και συναισθηματικά ευσταλή ηγέτη για να επιβιώσει. Και επειδή δεν είχα καταλάβει τίποτα από τα παραπάνω, έως τώρα υμνούσα τον Ζακ Ντελόρ, τον Αλτσίνε ντε Γκάσπαρι, τον Ρομπέρ Σουμάν, τον Αλτιέρο Σπινέλι και άλλους του ιδίου φυράματος, που δημιούργησαν την Ευρώπη πάνω στις αρχές της δήθεν δημοκρατίας, της ληστρικής ελεύθερης οικονομίας και του εγωιστικού διεθνισμού.

Πώς, με τόσες ανοησίες του παρελθόντος βίου μου, πώς, λέγω, θα μπορούσα να διακρίνω τις αντιφάσεις του ορθολογισμού, τις παγίδες του ρεαλισμού και τις ανοησίες του ευρωπαϊκού ομοσπονδιακού οράματος. Και όλη τη ζωή μου περίμενα – χωρίς να το ξέρω – έναν λόγο ορθολογικό, ρεαλιστικό και διεθνιστικό, σαν αυτόν που εκφέρει ο νεαρός αρχηγός με το ανέμελο χαμόγελο.

Τώρα λοιπόν, όσο περνάει ο χρόνος και με σοφία ξεδιπλώνεται η ριζοσπαστική λύση μιας ελληνικής Αριστεράς σαν κινεζικό μαρτύριο στις κεφαλές μας, τώρα που αναδεικνύεται ο νέος ευρωπαϊκός, παγκόσμιος και διαπλανητικός πνευματισμός, νιώθω τα μάτια μου να ανοίγουν. Να ανοίγουν διάπλατα μαζί με το στόμα μου, το οποίο συχνά χάσκει αναίτια.

Ο λενινισμός, στο παρελθόν, είχε εμπλουτίσει τη γλώσσα με μια λέξη ξεχασμένη σήμερα: σβοχτισμός. Κατά τη λενινιστική ορολογία, σβοχτισμός σημαίνει: πολιτική ουράς.

Ας το παραδεχτώ, λοιπόν, τελεσίδικα. Ολα αυτά τα χρόνια ήμουν υποχείριο της σβοχτιστικής μου φύσης.