[Προβολείς] Ο χορός του α-λόγου

2 λεπτά
Η Ιστορία δεν είναι για τα πρωινάδικα. Δεν είναι για το facebook. Την Ιστορία τη συζητάμε μόνο στα συνέδρια και τα αμφιθέατρα. Τους μύθους τους αποδομούμε μόνο σε συνθήκες υψηλής παστερίωσης. Αλίμονο, αν παραδίδαμε την εθνική Ιστορία στο έθνος.
Αρα; Τι ήθελε πάλι η Ρεπούση και πέταξε την επιστήμη της στην αρένα; Ηθελε να μπλέξει τους συναδέλφους της; Να τους σύρει πάλι να εξηγούν τ’ ανεξήγητα; Γιατί, καλή μου κυρία, να παίζουμε με τις σχολικές βεβαιότητες των ανθρώπων; Γιατί να μην τους αφήνουμε στην ησυχία τους;
Οι ιστορικοί τηρούν ευλαβικά την κοινή ησχυχία. Λουφάζουν μπρος στους βουκεφάλες των παραθύρων. Παρακολουθούν αδρανείς τους ελληνεμπόρους να πωλούν τους στίχους του Σολωμού ως ιστορικό τεκμήριο.
Συνάδελφοι και σύντροφοι αποκηρύσσουν τη Ρεπούση. Οχι γι’ αυτό που είπε. Δεν έχει σημασία τι είπε – αν είναι λάθος ή σωστό. Σημασία έχει ότι προκάλεσε. Αμφισβήτησε την κοινή δόξα. Εριξε αλάτι στον πληγωμένο εγωισμό ενός βασανισμένου λαού που πια δεν έχει παρηγοριά άλλη από τους μύθους του.
Τι να σου κάνουν κι οι ιστορικοί; Να «στοχοποιηθούν»; Να πέσουν μαζί με τη Ρεπούση στο έλεος της διαδικτυακής λασποστιβάδας; Τι να σου κάνει και το κόμμα; Να πάει κόντρα στην πελατεία;
Η δημόσια ζωή είναι πολύ τοξική για να αντέξει μια συζήτηση απομυθοποίησης. Εχουμε πιο σημαντικά προβλήματα να λύσουμε. Σιγά μην κάτσουμε τώρα να ανακαινίσουμε το φαντασιακό μας. Την Ιστορία τη γράφουν οι χρήστες της.













