[Κιόσκι] Μόνος, γυμνός και ηττημένος

Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο ένας κωμικός από τη Γένοβα γίνεται η δεύτερη πολιτική δύναμη στην Ιταλία κι ένας άλλος λόγος για τον οποίο καταφέρνει να εξανεμίσει μέσα σε τρεις μήνες σχεδόν ολόκληρο το πολιτικό του κεφάλαιο. Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει την απότομη άνοδο με την ανώμαλη προσγείωση, μια στενή σχέση ανάμεσα στον θρίαμβο και την πανωλεθρία. Και υπάρχει και μια στάση απέναντι στη νίκη και την ήττα, ένας τρόπος υποδοχής. Ο πολιτικός χρόνος έτρεξε με τέτοια ταχύτητα για τον Μπέπε Γκρίλο ώστε τον έκανε να πιστέψει ότι από μια εκδήλωση μπορεί να γεννηθεί ένα κίνημα, από ένα κίνημα ένα τσουνάμι και από ένα τσουνάμι μια επανάσταση. Το πολιτικό του μεθύσι ήταν τόσο βαρύ ώστε του δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι ο καταγγελτικός λόγος, ο παραληρηματικός μηδενισμός και οι αντισυστημικές περφόρμανς αρκούν για να μαγνητίσει ένα πλήθος που δεν ψάχνει πλέον Μεσσίες αλλά αξιοπιστία και συνέπεια.

ΩΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ο Μπέπε Γκρίλο δεν λυπήθηκε τους χαμένους. Πανηγύρισε το 25,5% των βουλευτικών εκλογών σαν μονομάχος ανάμεσα σε ματωμένους αντιπάλους που ψυχορραγούσαν στην αρένα. Ως ηττημένος πήρε την πόζα του βασιλιά που δεν θέλει να δείξει ότι έμεινε γυμνός και μόνος. Ο ηγέτης του Κινήματος 5 Αστέρων αντέδρασε σαν γνήσιο τέκνο εκείνου του γερασμένου πολιτικού συστήματος που κατήγγειλε με τόσο πάθος και αλαζονεία. Πρώτα επιστράτευσε τη θεωρία της ήττας που δεν είναι ακριβώς ήττα γιατί στο τάδε χωριό ο υποψήφιος του Κινήματος έσκισε και σε εκείνη την πόλη το Κίνημα κράτησε τις δυνάμεις του. Κι έπειτα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τις δημοτικές εκλογές με τις βουλευτικές που έγιναν πριν από τρεις μήνες, η σύγκριση πρέπει να γίνει με τις δημοτικές του περασμένου χρόνου. «Και γιατί όχι με το παγκόσμιο πρωτάθλημα κολύμβησης του 2011;» σχολίασε ο Κούρτσιο Μαλτέζε στη Repubblica με μια δόση ανηλεούς ειρωνείας που κάτω από άλλες συνθήκες ο Μπέπε Γκρίλο θα μπορούσε και να είχε εκτιμήσει.

Η ΗΤΤΑ που δεν είναι ήττα αν κάνεις μια συνολικότερη ανάγνωση και η σύγκριση που δεν είναι σύγκριση αν δεν γίνει σωστά, είναι φασόν ερμηνείες αποτελεσμάτων που συναντά κανείς κι εκτός ιταλικής επικράτειας. Ο Γκρίλο προσέθεσε όμως στη σχετική επιχειρηματολογία κάτι ακόμη: την ευθύνη των εκλογέων. Οι ψηφοφόροι που του γύρισαν την πλάτη είναι άξιοι της μοίρας τους στην καλύτερη περίπτωση και λακέδες του συστήματος στη χειρότερη. Αν έριχνε μια ματιά στις ελληνικές εκλογές όμως θα ήξερε ότι όταν νικάμε ο «λαός μίλησε» και όταν χάνουμε «ο λαός έπεσε θύμα παραπληροφόρησης και εκβιαστικών διλημμάτων». Εκτός αν στην περίπτωσή του ο εθισμός στις ύβρεις είναι πιο δυνατός από τον εθισμό στον λαϊκισμό.