[Προεκτάσεις] Κρίση

Καθέ θαύμα, τρεις ημέρες – άντε τρεις μήνες. Στην κυβέρνηση «μοντέλο πολυκομματικής συνεργασίας» εμφανίζονται πρόδρομα σημάδια κρίσης.

Πρώτον. Ο υπουργός Δικαιοσύνης συντάσσει ένα νομοσχέδιο και ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών λέει ότι η κυβέρνηση δεν χρειάζεται τέτοιο νόμο! Αν δεν χρειάζεται, αρμόδιος να το κρίνει είναι ο Πρωθυπουργός και ενδεχομένως να απομακρύνει τον υπουργό Δικαιοσύνης. Τι δουλειά έχει ένας άλλος υπουργός να αποφαίνεται για το δικαίωμα νομοθετικής πρωτοβουλίας συναδέλφου του;

Δεύτερον. Η χώρα υποχρεούται να εντάξει στη νομοθεσία της συγκεκριμένη οδηγία της Ευρωπαϊκής Ενωσης για τον ρατσισμό. Καμιά σχέση με κανένα κόμμα. Ξαφνικά, πρωτοστατούντος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, το νομοσχέδιο συνδέθηκε με τη Χρυσή Αυγή. Αποτέλεσμα; Πρώτον, να προκληθεί κρίση, δεύτερον, να μην περάσει το νομοσχέδιο και, τρίτον, τον Οκτώβριο που η χώρα θα αξιολογηθεί επί του θέματος θα βρεθεί εκτεθειμένη.

Τρίτον. Η κυβέρνηση εμφάνισε μια δυσλειτουργία. Αλλά αντί να επιληφθεί ο Πρωθυπουργός ή να συνέλθει το Υπουργικό Συμβούλιο, το θέμα συζητείται ανάμεσα στον Πρωθυπουργό και σε δύο μη μέλη της κυβέρνησης – επειδή είναι αρχηγοί των κομμάτων που προσφέρουν κοινοβουλευτική στήριξη. Ετσι, ενώ ο εξωθεσμικός τρόπος λειτουργίας της κυβέρνησης καθίσταται ο βασικότερος λόγος μη λειτουργίας της, εμμένει στον ίδιο τρόπο.

Αυτά θα ήταν τρέχουσες εσωτερικές σαπουνόφουσκες, αν η χώρα δεν βρισκόταν επί ξυρού ακμής. Σχεδόν όλα κρίνονται από την εικόνα που εκπέμπει. Η αναδυόμενη – έστω επιφανειακή, αλλά υπαρκτή – ικανοποίηση στον διεθνή χώρο θα εξανεμισθεί όταν καταστεί σαφές ότι εκλείπει η βασικότερη προϋπόθεση για αυτήν την ικανοποίηση: η πολιτική σταθερότητα. Μόλις καταστεί σαφές ότι οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί ερίζουν για λόγους που αφορούν την κομματική πελατεία τους και όχι τις προτεραιότητες της προσαρμογής και ότι η χώρα επιστρέφει στην αλαλούμ περίοδο Παπανδρέου, οι θετικές προσεγγίσεις θα αρθούν.

Το βασικό στοίχημα της Ελλάδας είναι η διάσωση της οικονομίας της, η αποτροπή της χρεοκοπίας, η παραμονή στην ευρωζώνη, η πρόσβαση στις αγορές ώστε με βάση αυτά να αρχίσει η επιστροφή στην ευημερία. Τίποτε από αυτά δεν κρίνεται από το αν θα έχει τη μία ή την άλλη αντιρατσιστική νομοθεσία. Συνιστά αυθαιρεσία η αναγόρευσή της σε κάτι άλλο από ό,τι είναι. Η μετακίνηση του πολιτικού κέντρου βάρους σε ένα τέτοιο νομοθέτημα αφαιρεί στοιχεία αξιοπιστίας και σοβαρότητας από την προσπάθεια της χώρας για ανάκαμψη. Και φέρνει κοντά αυτό που έλεγε ο αμερικανός επιχειρηματίας Τζούλιαν Χάιταουερ: «Χωρίς κυβέρνηση ένα έθνος θα κατέρρεε αμέσως. Με κυβέρνηση θα χρειαστεί περισσότερο χρόνο».