[Προβολείς] Ναόμι, να ένα άλλο

Μεταξύ μας, δεν ήταν δα και τόσο τρομερό το lapsus του Αλέξη Τσίπρα. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες. Να, στη δική μου φερ’ ειπείν, όπου το ασυνείδητο είχε το ελεύθερο να μπαινοβγαίνει στην καθημερινή μας γλώσσα χωρίς ποτέ να πληρώνει διόδια. Αυτήν την ευλογία, αυτήν τη θεία αδιαφορία απέναντι στη λογική, τη χρωστάμε αδιαμφισβήτητα στη μάνα μας. Οχι μόνον το επέτρεψε αλλά το δίδαξε και από πάνω, σηκώνοντας τις μπάρες  του ορθολογισμού όταν τα πράγματα παραέσφιγγαν γύρω της. Ελευθερία, χιούμορ, γαϊδουριά, αισθητική επιλογή, πείτε το όπως θέλετε. Εκείνη όμως δεν το ‘χε σε τίποτα να διορθώνει την πραγματικότητα όπως της έκανε κέφι. Ετσι, όταν μου έλεγε ότι «σε πήρε τηλέφωνο ο κύριος Σεφέρης» ήξερα ότι ήταν ο φίλος μου ο Σερέφογλου και όταν γύριζε από μια «καταπληκτική ταινία με τον Τρινιτά» ήξερα ότι εννοούσε τον Ζαν Λουί Τρεντινιάν και όχι τον Μπαντ Σπένσερ και τον Τέρενς Χιλ.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που θαύμασα και ζήλεψα την ψυχική της ελαστικότητα κι ας μ’ έβαζε συχνά πυκνά σε ανησυχίες. Τι εννοούσε η μαμά όταν έλεγε «βλέπω στην τηλεόραση τον αστυνόμο Μπέκαμ» και τι σχέση είχε η βαριά φιγούρα του Ιεροκλή Μιχαηλίδη με τους κοιλιακούς και τους γλουτιαίους του ωραίου Ντέιβιντ; Συγγνώμη Ναόμι Κλάιν, αλλά κι εγώ Ναόμι Κάμπελ θα σε έλεγα.