[Προεκτάσεις] Μπαλτάκος

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τον Μπαλτάκο. Οτι στην κυβέρνηση έγιναν μαλλιά-κουβάρια για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο δεν είναι δουλειά του γενικού γραμματέα της Κυβέρνησης – αυτός προφανώς ενεργεί κατά τις εντολές και τις υποδείξεις του Πρωθυπουργού. Είναι γιατί πρόκειται για κυβέρνηση με… τρεις πρωθυπουργούς. Εναν κατ’ όνομα και δύο οιονεί. Για να το διαπιστώσει κανείς ευκρινώς δεν έχει παρά να δει τα θέματα από την πλευρά των υπουργών. Καλή ώρα, του Αντώνη Ρουπακιώτη.

Κατά το Σύνταγμα, τον Κανονισμό της Βουλής και την πολιτική παράδοση, κάποιος γίνεται υπουργός επειδή έχει την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού και φεύγει από την κυβέρνηση όταν τη χάνει. Πολιτική διαφωνία διαρκείας ανάμεσα σε υπουργό και Πρωθυπουργό δεν νοείται. Συνεπώς – δεδομένου ότι, όπως είπαμε, ο Τάκης Μπαλτάκος ενεργεί ως Σαμαράς – ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν θα μπορούσε να επιμένει στην προώθηση νόμου χωρίς τη συγκατάθεση του Πρωθυπουργού. Θα έπρεπε ή να υποχωρήσει ή να παραιτηθεί – ανεξάρτητα από το αν έχει δίκιο σε ό,τι αφορά την ουσία.

Γιατί ο Ρουπακιώτης δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο; Διότι, απλούστατα, κατ’ ουσίαν δεν βρίσκεται στην κυβέρνηση λόγω της εμπιστοσύνης του Πρωθυπουργού – ούτε τον επέλεξε ο Σαμαράς. Κατέχει χαρτοφυλάκιο λόγω της εμπιστοσύνης του Φώτη Κουβέλη. Οπως άλλοι υπουργοί βρίσκονται στην κυβέρνηση λόγω της εμπιστοσύνης του Βαγγέλη Βενιζέλου στο πρόσωπό τους – άσχετα αν είναι αόρατοι, δεν νομοθετούν και δεν μιλάνε, οπότε δεν προκύπτουν θέματα.

Απόδειξη για όλα αυτά είναι ότι και αυτή τη φορά το πρόβλημα δεν θα λυθεί διά της θεσμικής οδού: με απόφαση του Πρωθυπουργού ή με συζήτηση στο Υπουργικό Συμβούλιο. Θα λυθεί στην «παρακάμαρα» της συνάντησης των τριών πολιτικών αρχηγών. Εκεί ο Αντώνης Σαμαράς θα προσέλθει απεκδυόμενος των εξουσιών του Πρωθυπουργού.

Αν ο Κουβέλης επιμένει να στηρίζει τον «υπουργό του» – με τη συνδρομή του Βενιζέλου αυτή τη φορά – η κυβέρνηση θα κινδυνεύσει. Το ξέρουν όλοι και γι’ αυτό σε κάποιον συμβιβασμό θα καταλήξουν. Αλλά έξω από το θεσμικό πλαίσιο διακυβέρνησης της χώρας, το όποιο δεν δικαιολογεί ούτε νομιμοποιεί κάποια συλλογικότητα στις πρωθυπουργικές εξουσίες.

Παρόμοια προβλήματα είχε και άλλες φορές η κυβέρνηση. Δημιουργήθηκαν λόγω της εξωθεσμικής λειτουργίας της και λύθηκαν διά της εξωθεσμικής λειτουργίας της. Με ανάλογο τρόπο θα λύσουν και τώρα το θέμα. Αλλά κατ’ αυτόν τον τρόπο απλώς θα επαναλάβουν μια κατάσταση την οποία ο αμερικανός δημοσιογράφος Ερικ Σίβαρεϊντ θα περιέγραφε ως έξης: «Η κυριότερη αιτία των προβλημάτων τους είναι οι λύσεις που δίνουν».