[Ενστάσεις] Λιακόπουλος της Αριστεράς

Η Ναόμι Κλάιν είναι σταρ. Οχι τόσο μεγάλη σταρ όπως, ας πούμε, η Ναόμι Κάμπελ, αλλά πάντως σταρ. Και το σταριλίκι το έχει κερδίσει με το σπαθί της. Δηλαδή, με τα βιβλία της. Τα οποία κρύβουν πολύ κόπο και πολλή ερευνητική δουλειά.

Αυτό που απογείωσε κυκλοφοριακά τα βιβλία αυτά είναι ο τρόπος της συγγραφέως να δικαιολογεί κάθε σχεδιασμό ανάκαμψης έπειτα από τεράστια κοινωνικά σοκ (είτε θεομηνίες είτε πολέμους) ως συνωμοσία του καπιταλισμού. Καλά σχεδιασμένη μάλιστα στα σκοτεινά άδυτα της Σχολής του Σικάγου.

Παραδειγματικό μοντέλο αυτού του σχήματος, οι καταστροφές της Νέας Ορλεάνης το 2005. Στο ρεπορτάζ και στα στοιχεία προστέθηκε κι ένα άρθρο του ιδρυτή της Σχολής του Σικάγου, Μίλτον Φρίντμαν (ο οποίος είχε παράσχει συμβουλές και στον δικτάτορα Πινοτσέτ της Χιλής), δημοσιευμένο στην εφημερίδα του καπιταλισμού «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ», στο οποίο ο οικονομολόγος υπεδείκνυε, αντί για μια τσάτρα πάτρα ανοικοδόμηση, την εκδοχή μιας συνολικότερης επένδυσης στην κατεύθυνση μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Η αποδοχή από την κεντρική κυβέρνηση της μεταρρύθμισης και η δημιουργία επιδοτούμενων από ιδιωτικούς φορείς σχολείων ήταν για τη δημοσιογράφο η απόδειξη ότι οι καπιταλιστές συνωμότες είχαν δράσει ασκαρδαμυκτί.

Κάπως έτσι, πανομοιότυπα, σύμφωνα με το σχήμα της Κλάιν, ο «καπιταλισμός της καταστροφής» παρεμβαίνει και διορθώνει για το συμφέρον του μεγάλου κεφαλαίου την απορρύθμιση που επέφεραν διάφορες καταστροφές: ο πόλεμος στο Ιράκ αλλά και το τσουνάμι στο Πουκέ της Ταϊλάνδης, η κατάρρευση του κομμουνισμού αλλά και η καταστολή της Πλατείας Τιενανμέν (όπου στο ΚΚ Κίνας αποδίδονται οι στόχοι του καπιταλισμού!) κ.ά. Οπου απορρύθμιση, ίσον σοκ. Οπου μεταρρύθμιση, προσπάθεια χειραγώγησης και ελέγχου. Τρόμος.

Τηρουμένων των αναλογιών, δηλαδή, η Ναόμι Κλάιν είναι ο Λιακόπουλος της Αριστεράς – με τη διαφορά ότι στον Λιακόπουλο δεν υπάρχει αληθοφάνεια, τα Νεφελίμ, οι Υποχθόνιοι και οι ψεκασμοί δεν απαιτούν αναφορές σε πραγματικά δεδομένα. Η Κλάιν, αντιθέτως, έχει δεδομένα – αλλά τα χρησιμοποιεί ως υπόστρωμα μιας συνωμοσίας. Ξέρει ότι «εκεί έξω» υπάρχουν πολλοί αναγνώστες που πιστεύουν ότι μια ανωτέρα δύναμις χειραγωγεί και σχεδιάζει πριν από μας για μας. Αρκεί να τους δοθεί το προϊόν που να το αποδεικνύει.

Στους αναγνώστες αυτούς, τώρα που την έμαθε, να μην προστεθεί και ο Αλέξης Τσίπρας; Ε, ύστερα από τόσο διάβασμα, τόσους κλασικούς, έπειτα από τόσο Λένιν, τόσο Μαρξ και τόσο Πουλαντζά, από τη στιγμή που έκανε κολεγιά με τον Ζίζεκ, φως φανάρι – ήρθε η ώρα των μεταμοντέρνων.