[Προεκτάσεις] Βαβυλωνία!

Ως πολιτικός αρχηγός ο Αλέξης Τσίπρας ξεχωρίζει: είναι ισχυρός έξω από μαγαζί και ανίσχυρος μέσα. Το μαρτυρούν τα τελευταία γεγονότα. Εχει ένα σχέδιο για την οργανωτική ανασύνταξη του κόμματος που υπάρχει στη Βουλή με την ονομασία ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Δεν είναι ακριβώς το κόμμα του. Αυτό είναι ο Συνασπισμός της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας. Στον ΣΥΡΙΖΑ είναι πρόεδρος περίπου εξ οφίτσιο: είναι επικεφαλής επειδή είναι πρόεδρος του Συνασπισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ενιαίος πολιτικός φορέας – είναι συνεργασία πολιτικών φορέων. Η δήλωση που κατέθεσε πέρυσι στον Αρειο Πάγο ήταν κατά κάποιον τρόπο εικονική: για να πάρει το πριμ των 50 εδρών. Γούστο τους και καπέλο τους. Αλλά όταν μιλάμε για κόμμα που ενδέχεται να κυβερνήσει, καλό είναι να ξέρουμε την ακριβή ταυτότητά του. Και ακόμη καλύτερο να την ξέρουν οι ίδιοι.

 Προφανώς, ο πρώτος που το αντιλαμβάνεται είναι ο Τσίπρας και θεωρώντας ότι βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας, στατιστικά τουλάχιστον, σκέφθηκε το αυτονόητο: να καταστεί αρχηγός ενιαίου κόμματος, για λόγους που μπορεί να κατανοήσει ο καθένας. Μπορείς να κυβερνήσεις ως επικεφαλής συνεργασίας διαφορετικών κομμάτων που σε στηρίζουν στη Βουλή, βάσει μιας συμφωνίας. Δεν μπορείς να κυβερνήσεις όταν αυτή η συμφωνία πρέπει να επιβεβαιώνεται διαρκώς εκτός Βουλής.

 Απόδειξη, η τύχη που είχε η πρόταση του Αλέξη να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ ενιαίο κόμμα. Ητοι, όταν αποφασίζεται κάτι σε ένα επίπεδο της δομής του να ισχύει για όλους. Η πρόταση δεν πέρασε. Αυτήν τη στιγμή ο Τσίπρας είναι αρχηγός του Συνασπισμού – με τις πολλές τάσεις εντός του επίσης -, είναι πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά πρόεδρος του κόμματος ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι, γιατί τέτοιο κόμμα καταστατικά δεν υπάρχει. Μένει να κριθεί αν θα υπάρξει μετά το Συνέδριο που θα οργανωθεί τον Ιούλιο.

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Αν εν τω μεταξύ προκηρυχθούν εκλογές, όπως ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος πρωθυπουργός ποιου κόμματος θα είναι ο Αλέξης; Το ίδιο ερώτημα θα ισχύει αν ούτε στο Συνέδριο ενοποιηθεί το μαγαζί. Στο κόμμα μπορεί να κάνουν ό,τι θέλουν. Αλλά στο Υπουργικό Συμβούλιο που θα σχηματίσει, θα αποτυπώνεται η ενδοκομματική ποικιλία του ΣΥΡΙΖΑ; Θα ισχύουν ποσοστώσεις στην κατανομή των υπουργείων στις συνιστώσες; Καμιά αντίρρηση. Αλλά οι διαφορές που έχουν μεταξύ τους είναι στρατηγικού χαρακτήρα. Για κόμμα δεν πειράζει. Αλλά για κυβέρνηση απλώς δεν δουλεύει. Π.χ. δεν γίνεται να είσαι και υπέρ του ευρώ και εναντίον. Το έγραφε ο Αντον Τσέχοφ: «Οταν φωνάξεις “εμπρός”, πρέπει να κάνεις εντελώς ξεκάθαρο προς ποια κατεύθυνση».