[Κιόσκι] Σαν μεταμοντέρνος τυχοδιώκτης

Τέλη του 19ου αιώνα. Σε μια Ευρώπη όπου βασιλεύει η αναρχία, μια σειρά από απίθανες συμπτώσεις φέρνει στον παπικό θρόνο έναν σκοτεινό και περίεργο Αγγλο, τον Τζορτζ Αρθουρ Ρόουζ. Φτωχός αλλά εστέτ, σίγουρος ότι περιβάλλεται από εχθρούς, εθισμένος στην ομορφιά και το όπιο, αυτός ο Ρόουζ που ντύνεται σαν εργάτης γίνεται Ποντίφικας με το όνομα Αδριανός Ζ’ και βάζει τάξη στη χαοτική Ευρώπη δημιουργώντας μια Αυτοκρατορία του Βορρά, που διοικείται από τον Γουλιέλμο της Πρωσίας, και μια Αυτοκρατορία του Νότου, τις τύχες της οποίας αναλαμβάνει ο βασιλιάς της Ιταλίας Βιτόριο Εμανουέλε Γ’. Η Γηραιά Ηπειρος παίρνει επιτέλους μια βαθιά ανάσα.

Το κόλπο έπιασε σε ένα μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας του 1904, αλλά δεν σημαίνει ότι θα μας έβγαζε από τον πραγματικό πολιτικό εφιάλτη του 2013. Μια Ευρώπη μοιρασμένη ανάμεσα στον Βορρά της Ανγκελα Μέρκελ και τον Νότο του Φρανσουά Ολάντ είναι μια πραγματικότητα βγαλμένη από το παρελθόν των διαιρέσεων, όχι ένα σχέδιο που μπορεί να απαντήσει στις ανάγκες του μέλλοντος. Για ποιον λόγο τότε ο βρετανικός εκδοτικός οίκος Beat αποφάσισε να επανεκδώσει τον «Ανδριανό Ζ’» του Φρέντερικ Ρολφ, ενός εκκεντρικού και πολυσχιδούς καλλιτέχνη που συστηνόταν ως Φρέντερικ Ουίλιαμ Σεραφίνο Οστιν Λιούις Μέρι Ρολφ και τελικά έγινε γνωστός ως Βαρόνος Κόρβο από το όνομα και τον τίτλο τιμής που του χάρισε μια ιταλίδα δούκισσα;

ΜΑ ΕΠΕΙΔΗ ο κόσμος του 21ου αιώνα έχει πολλά κοινά με τον κόσμο του 19ου. Δεν ξέρουμε εάν κάποιος από τους τελευταίους Πάπες κατέβαζε ολόκληρα λίτρα κρέμας γάλακτος, όπως ο Αδριανός Ζ’. Ασφαλώς κανένας από αυτούς δεν αφόρισε κάθε πιθανό και απίθανο εχθρό, σίγουρα η Ευρώπη δεν θα σωθεί από έναν Πάπα και δύσκολα ένας Πάπας θα παραγγείλει το άγαλμα ενός Χριστού σοσιαλιστή που θα έχει το κεφάλι του Απόλλωνα και το σώμα ενός έλληνα παλαιστή. Βλέπουμε, όμως, ότι η Εκκλησία δεν αποχωρίζεται τη χλιδή. Και ξέρουμε ότι ένας ομοφυλόφιλος όχι μόνο δεν μπορεί να γίνει Πάπας ή Πατριάρχης, αλλά ούτε καν ιερέας.

Ο Βαρόνος Κόρβο ήταν ομοφυλόφιλος. Κι ένας επιπλέον λόγος που αξίζει να βουτήξει κανείς στον «Αδριανό» του (στα ελληνικά είχε εκδοθεί το 1992 από τις εκδόσεις Μέδουσα) είναι γιατί ο συγγραφέας του έζησε και πέθανε σαν ένας μεταμοντέρνος τυχοδιώκτης. Στα δεκατέσσερά του έκανε τατουάζ στο στήθος του έναν σταυρό, το όνειρό του να γίνει ιερέας θάφτηκε στο Σεντ Μέρι Κόλετζ, πήγε στη Ρώμη για να αποβληθεί και από το Σκοτ Κόλετζ. Κι έπειτα ζωγράφιζε Αγιους Γεώργιους ημίγυμνους και προλετάριους, Γουλιέλμους με τα δικά του χαρακτηριστικά, άλλαζε πόλεις γιατί τον κυνηγούσαν οι δανειστές του, φωτογράφιζε γυμνούς άνδρες, φυλακίστηκε για τα χρέη του. Πέθανε πάμφτωχος στη Βενετία μέσα σε  μια παρατημένη γόνδολα. Ο «Αδριανός» του, γράφει η Repubblica, είναι το ποπ έργο ενός γκέι Μποντλέρ που σκηνοθετεί ένας Βισκόντι. Ενα κομματάκι της περιπέτειας του ευρωπαϊκού πνεύματος.