[Κιόσκι] Μυστήριο ώς το τέλος

Μερικούς μήνες πριν αρχίσει τα γυρίσματα του «Il Divo», ο Πάολο Σορεντίνο ζήτησε από τον Τζούλιο Αντρεότι, κεντρικό πρόσωπο της ταινίας του, να συναντηθούν. Ηθελε να σχηματίσει μια προσωπική άποψη γι’ αυτόν τον πολιτικό που είχε ορκιστεί επτά φορές πρωθυπουργός της χώρας του και σχεδόν τις διπλάσιες υπουργός, αλλά παρά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στην πολιτική σκηνή της Ιταλίας παρέμενε μια μυστηριώδης προσωπικότητα. «Ηταν διασταύρωση ενός κινέζου μανδαρίνου και ενός καρδιναλίου του 1700» έγραψε στη Repubblica ο ιδρυτής της εφημερίδας Εουτζένιο Σκάλφαρι.

Ο Αντρεότι δέχθηκε τον Σορεντίνο στο γραφείο του στη Ρώμη. Ο σκηνοθέτης είχε ζητήσει να τον συνοδεύσει ένας δημοσιογράφος, ο Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούντσιο. Πίστευε ότι εκείνος θα μπορούσε να γίνει ο καταλύτης που θα ξεσκέπαζε μια αινιγματική φιγούρα, ο εξερευνητής που θα τον βοηθούσε να αποκαλύψει έστω και μια μικρή πτυχή του χαρακτήρα του. Ο δημοσιογράφος έπεσε με τα μούτρα στη δύσκολη μάχη. Με κάθε ερώτηση, ο Ντ’ Ανούντσιο προσπαθούσε να στριμώξει τον Αντρεότι στη γωνία. Σε κάθε ερώτηση, ο Σορεντίνο φοβόταν ότι ο Αντρεότι θα τους πετούσε έξω. Η προσπάθεια του δημοσιογράφου έπεφτε κάθε φορά στο κενό. Και ο φόβος του σκηνοθέτη αποδεικνυόταν κάθε φορά αβάσιμος.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ του Αντρεότι θα έφευγαν τρεις ώρες αργότερα χωρίς να έχουν αποσπάσει την παραμικρή πληροφορία. Δεν είναι ότι είχαν πέσει πάνω σε ένα τείχος σιωπής. Είχαν συναντήσει έναν πολιτικό με τη σπάνια ικανότητα να εξουδετερώνει και την πιο ενοχλητική ερώτηση χωρίς να χάνει ούτε στιγμή την ψυχραιμία του. Η τέχνη του ήταν να παρασύρει τους συνομιλητές του σε τόσο ασήμαντες λεπτομέρειες, ώστε στο τέλος της απάντησης να μη θυμούνται ακριβώς τι τον είχαν ρωτήσει. Μιλούσε αργά με εκείνο το ανέκφραστο ύφος του χωρίς να λέει απολύτως τίποτα. Τζίφος; Οχι ακριβώς. Σ’ εκείνη τη συνάντηση ο Σορεντίνο είδε έναν πολιτικό που είχε πρωταγωνιστήσει στη μεταπολεμική ιστορία της χώρας του αλλά παρουσίαζε τον εαυτό του σαν κομπάρσο. Το μυστήριο παρέμεινε μυστήριο αλλά μάλλον δεν υπάρχει τίποτε πιο συναρπαστικό για έναν σκηνοθέτη από το να βιογραφεί ένα μυστήριο που αγαπά τους αφορισμούς.

ΩΣ ΕΝΑ σκοτεινό μυστήριο αποχαιρέτησε ο ιταλικός Τύπος τον Τζούλιο Αντρεότι. Κατέγραψε τους αφορισμούς του, την αίσθηση αυτοσαρκασμού, τη λεπτή ειρωνεία: «Η εξουσία διαφθείρει αυτούς που δεν την έχουν»· «Ξέρω ότι είμαι μικρόσωμος, αλλά δεν βλέπω και κανέναν γίγαντα γύρω μου»· «Το μόνο πράγμα για το οποίο δεν έχω θεωρηθεί υπεύθυνος είναι οι καρχηδονιακοί πόλεμοι»· «Οι τρελοί χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους που πιστεύουν ότι είναι ο Ναπολέοντας και σε εκείνους που πιστεύουν ότι μπορούν να εξυγιάνουν τους κρατικούς σιδηροδρόμους».

Ο Αντρεότι είδε την ταινία του Σορεντίνο μετά τη βράβευσή της στις Κάννες. Την παράτησε κάπου στη μέση. Ηταν η μοναδική φορά που βγήκε εκτός εαυτού.