Αχ Πάσχα, Γαϊτάνος μύρισε!

Ερωτεύτηκα τον Ρόμπερτ Πάουελ που έπαιζε τον Χριστό του Τζεφιρέλι στα 20 μου χρόνια. Τότε πρωτοείδα το έπος που προβάλλει η τηλεόραση σταθερά κάθε χρόνο, τέτοιες ημέρες.

Από μικρό παιδί, πολύ θα ήθελα να μπορούσε να αλλάξει το τέλος στην Ιστορία του Ιησού. Να γίνουν όλα κανονικά, μαραγκός, βάπτιση, παραβολές, θαύματα, τα νερά κρασιά, ανάσταση Λαζάρου, Μυστικός Δείπνος (για να ‘χει κάτι να ζωγραφίζει κι ο Ντα Βίντσι), να ανηφορίσουμε προς το Ορος των Ελαιών, να τον δώσει στεγνά ο Ιούδας, να τον πάνε μπροστά στον Πιλάτο και…

… και ώς εδώ. Ώς εδώ και μη παρέκει. Από αυτό το σημείο και πέρα, happy end! Ο Πόντιος Πιλάτος να γράψει στα παλιά του τα πέδιλα τη βούληση του κόσμου – λες και το ‘χει κάνει αυτό ποτέ πολιτικός – και να μη διαλέξει τον Βαραββά. Επίσης, να μας κάνει τη χάρη και να νίψει τας χείρας του επειδή κατούρησε. Ή για να φάει. Ή για να μην τον κολλήσει ίωση η γυναίκα του. Ή επειδή έπιασε πεύκο με ρετσίνα. Να νίψει τας χείρας του επειδή έχει μικροβιοφοβία. Αλλά όχι να νίψεις τας χείρας σου επειδή σταυρώνεις άνθρωπο – έλεος δηλαδή! Ε μα το γουρούνι, ε μα το κάθαρμα, σόρι κιόλας!

Από κει κι ύστερα, μια δραματουργική παρέμβαση δεν θα με χάλαγε. Π.χ. να αφεθεί ο Ιησούς ελεύθερος! Ν’ αγκαλιάσει τη μανούλα του, να πάει για τσίπουρα με τους μαθητές του, να παντρευτεί τη Μαρία Μαγδαληνή, να κάνουν πολλά παιδάκια και να πεθάνουν στα βαθιά γεράματα. (Ακόμα το θέλει αυτό ένα κομμάτι του εαυτού μου. Αυτό που πεισματικά αρνείται να μεγαλώσει…)

Αυτά σκεφτόμουνα χτες βλέποντας ΠΑΛΙ στην τηλεόραση τον Ρόμπερτ Πάουελ να σηκώνει τον δικό του σταυρό. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και στο διάλειμμα «νονά, πετσούλα;». Η Κατερίνα Στανίση, μια χαρά γυναίκα, να μπαίνει στο μάτι των συμπλεγματικών, των ημιμαθών, των δήθεν και των κάπως.

Οπως είπε κι ο λατρεμένος Νίκος Παπάζογλου, «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν». Κοπελίτσα 20χρονη είδα πρώτη φορά τον Χριστό του Τζεφιρέλι. Από τότε στην Ελλάδα ζήσαμε της κάτω γης τα χώματα. Με κορύφωση τα τελευταία χρόνια. Την «τριετία του Καστελλόριζου»… Που μας πήρε και μας σήκωσε… Αλλαξαν σταθερές, προοπτικές, αξίες, αρχές, προτεραιότητες… Αλλαξαν ζωές… Οι ζωές μας…

Αλλαξαν τα «αύριό» μας. Ε, τι διάολο δεν θα άλλαζαν τα «χτες» μας;

Διάβαζα παλιότερα πασχαλιάτικα κείμενά μου εδώ στην εφημερίδα και με έπιασε νευρικό γέλιο! Εκεί, αρχές της δεκαετίας του 2000, στα χρόνια της ροζ τσιχλόφουσκας. Ποια είναι αυτή που τα γράφει; Ποια είναι αυτή η παντελώς άγνωστη που έχει με ίδιο όνομα, την ίδια φάτσα με μένα; Ποια είναι η πανηλίθια που οδύρεται πως χάθηκε και καλά η μυρωδιά της πασχαλιάς; Εδώ ο κόσμος καίγεται, η μυρωδιά της πασχαλιάς μάς μάρανε.

Ποια είναι αυτή που έγραφε για νοσταλγίες, αναμνήσεις και λουστρινένια παπουτσάκια; Αχ και να ‘ξερες, αγνή χωριατοπούλα μου. Αχ και να ‘ξερες τότε τι χαρές σας ξημερώνουν…

Στερνή σου γνώση να σ’ είχες πρώτα. Που κάθεσαι και χτυπιέσαι πως η Ελλάδα δεν είναι πια αυτή που ήταν. Και η νοσταλγία δεν είναι πια αυτή που ήταν. Και η Σιμόνη δεν είναι πια αυτή που ήταν. (Η Σινιόρε, όχι η δικιά μας Σιμόνη!) Χρονιάρες μέρες, λοιπόν… Πάσχα των Ελλήνων… Κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Τι να σου πω και σένα, χρυσή μου γυναίκα; Μόνο να σου ευχηθώ ολόψυχα, όλα σου τα βάσανα τέτοια να ‘ναι: Να παθαίνεις μια γλυκιά μελαγχολία τα σούρουπα – αχαχα! – επειδή η γειτονιά δεν μυρίζει πασχαλιά.

Ξανθό μου alter ego, σου ‘χω νέα – αλλά σε θέλω καθιστή, γιατί στις μέρες μας θερίζουν τα καρδιαγγειακά νοσήματα: Ο Χριστός δεν παντρεύτηκε τη Μαρία Μαγδαληνή. Ο Χριστός σταυρώθηκε. Δεν έχουν όλα happy end!

Παντού στον κόσμο, ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Μόνο στην Ελλάδα ο εχθρός του καλού είναι το χειρότερο. Στην Ελλάδα του 2013 που έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Και πλέον μόνο δύο πράγματα αποτελούν τις σταθερές μας. Ο Χριστός του Τζεφιρέλι κι ο Πέτρος Γαΐτάνος με τους ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδας. Κι εμείς…

Εμείς σουβλίζουμε το παρελθόν μας… Με τραγούδια της τάβλας. Της τάβλας που μας έπεσε στο κεφάλι…

Οσο για τις Πασχαλιές του Μάνου Χατζιδάκι… Οι πασχαλιές παραμένουν εκεί που είναι η θέση τους: πασχαλιές μέσα στη νεκρή γη…

Καλό Πάσχα…