[Προβολείς] Σαμπάνια και φράουλες

Ξέρω, ξέρω. Το μποϊκοτάζ δεν είναι διόλου μέσα στην πολιτική μας κουλτούρα. Αλλά σάμπως είναι οι φράουλες; Λες και ήταν χτες τότε που πρωτομπήκαν στη ζωή μας τα πλαστικά κεσεδάκια με τον απαγορευμένο καρπό. Μέχρι τότε καθαρίζαμε καρπούζια, μήλα, πορτοκάλια, τζάνερα, μούσμουλα, ενδεχομένως δε σύκα και φραγκόσυκα.

Δεν είναι κακό να εμπλουτίζονται οι διατροφικές μας συνήθειες, είναι όμως πάρα πολύ κακό να ξεσηκώνεται κουρνιαχτός πολιτικής ορθότητας στην παραμικρή προσπάθεια αυτής της κοινωνίας να αμυνθεί και να ξεστομίσει το δικό της σιχτίρι. Και για να έχουμε καλό ερώτημα, ποιος ακριβώς θα ήταν ο θιγόμενος στην περίπτωση που κόβαμε τις φράουλες έστω για μια ημέρα; Ο παραγωγός; Οι πραιτωριανοί του με τις κουμπούρες; Οι πορνοβοσκοί της ελληνικής υπαίθρου ή μήπως τα ανθρώπινα υποζύγιά τους; Αν ρωτάτε τη γνώμη μου, τις μόνες που κλαίω είναι οι έρμες αλλοδαπές των μπαρ και των συναφών παραπηγμάτων. Κατ’ ουσίαν αυτές θα ήταν τα μοναδικά αθώα θύματα εάν έπιανε το μποϊκοτάζ, εάν κοβόταν το χρήμα των τοπικών μαφιόζων, εάν έσταζε η ουρά του γαϊδάρου μέσα στο πηγάδι των προφάσεών μας.

Πώς αλλιώς να το πω για να γίνω αντιληπτή; Προφανώς κάποιοι δεν έχουν ακουστά το «δεν αγοράζω» προϊόντα παράνομης παιδικής εργασίας, δεν πηγαίνω με ανήλικη πόρνη και δεν φοράω ποτέ φυσικές γούνες. Σωστά. Κλέφτης θα γίνει ο εκδοροσφαγέας;