[Προεκτάσεις] Ελιγμός!

Ο παλιός είναι αλλιώς – αν υπήρξε και διπλωμάτης ακόμη καλύτερα. Για πρώτη φορά στις 6-7 δεκαετίες που μας ταλανίζει το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων η Ελλάδα το θέτει με τον σωστό τρόπο. Και αυτό προφανώς δεν είναι άσχετο με τον σημερινό ένοικο του νεοκλασικού της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος εκκινεί τη διαδικασία της διεκδίκησης από τη Γερμανία, χωρίς να αντιδικεί με τη Γερμανία! Και κυρίως χωρίς να επιτρέπει στη Γερμανία να συνδέσει αυτό το θέμα με το Μνημόνιο και να σπεκουλάρει για δήθεν προσπάθεια των Ελλήνων να ρεφάρουν με τα λεφτά που θα πάρουν από τους Γερμανούς. Στο πακέτο προστίθεται και η επιμελής τεκμηρίωση της διεκδίκησης από τις ελληνικές υπηρεσίες.

Αυτή η προσέγγιση εξηγεί γιατί ο Σόιμπλε έχασε την πρώτη ακήρυκτη αναμέτρησή του με τον έλληνα υπουργό Εξωτερικών. Στην απόπειρα του Γερμανού να ξεκόψει το θέμα, ο δικός μας του αντέτεινε ότι δεν υπάρχει λόγος να τσακώνονται: θα αποφασίσουν τα δικαστήρια. Υπέρ της διεθνούς νομιμότητας είναι η Γερμανία, ακόμη περισσότερο η Ελλάδα, σύμμαχες χώρες είναι, εταίροι και φίλοι, θα αναμένουν πολιτισμένα τη δικαστική κρίση – αρχής γενομένης από το αν το ζήτημα έληξε ή υφίσταται πάντα. Συνεπώς γιατί να χαλάνε τις καρδιές τους οι δύο κυβερνήσεις;

Αυτός ο περίτεχνος χειρισμός διαχωρίζεται από τις εθνικιστικές αντιλήψεις που συνόδευαν ώς τώρα τις ελληνικές απαιτήσεις και είναι η μόνη οδός που μπορεί να οδηγήσει κάποια στιγμή σε αποτέλεσμα, χωρίς εν τω μεταξύ να διαλυθούν οι ελληνογερμανικές σχέσεις. Ο Αβραμόπουλος με την κουλτούρα του παλαιού διπλωμάτη μεταφέρει το παιχνίδι σε ένα γήπεδο που αιφνιδιάζει τη γερμανική ηγεσία. Ετσι δικαιολογείται η εσπευσμένη παρέμβαση Σόιμπλε, προτού καν η Ελλάδα αρχίσει να ξεδιπλώνει τη νέα τακτική της.

Στα πλαίσια αυτής της τακτικής ο υπουργός Εξωτερικών πιστώνεται ότι η αρθρογραφία μέσα στη Γερμανία είναι θετική και τροφοδοτεί πλέον με επιχειρήματα την ελληνική διεκδίκηση. Και γιατί να μην είναι; Αυτήν τη φορά δεν απειλούμε να τιμωρήσουμε – τρομάρα μας – τους «εγκληματίες Γερμανούς», ούτε να εκδικηθούμε κανέναν. Θα επιχειρήσουμε ως μέλος της διεθνούς κοινότητας να θέσουμε σε εφαρμογή τη διεθνή νομοθεσία. Επ’ αυτού πρέπει να είναι κακόπιστος κάποιος για να αρνηθεί αν όχι το δίκιο, πάντως το δικαίωμα της Ελλάδας. Ο ελιγμός Αβραμόπουλου αποσυνδέει το θέμα από τη λογική των εχθρών και των φίλων. Και το χειρίζεται με το απλό δόγμα του άγγλου πολιτικού Χένρι Πάλμερστον: «Δεν έχουμε αιώνιους εχθρούς, ούτε αιώνιους φίλους – μόνο τα συμφέροντά μας είναι αιώνια».