[Αγιογραφίες] Κακοποίηση

ΠΑΡΟΤΙ η Ζωή είναι η Ζωή και φέρεται όπως η Ζωή, θα πρέπει να πούμε ότι στην Προκαταρκτική Επιτροπή της Βουλής για τη λίστα Λαγκάρντ διαδραματίζονται σκηνές καθημερινής κακοποίησης γυναικών. Πρόκειται για πολιτικό κολαστήριο, όπου η Κωνσταντοπούλου προκαλεί την οργή ανδρών συναδέλφων της μέσης ηλικίας. Διότι τίποτε δεν δικαιολογεί τον βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Ρήγα να την αποκαλεί «νούμερο». Οσο για τον πρόεδρο της Επιτροπής Χρήστο Μαρκογιαννάκη – αυτός πήρε χθες το πρωί σβάρνα τα κανάλια για να τα βάλει με τη Ζωή, χωρίς τους περιορισμούς των κοινοβουλευτικών συνεδριάσεων. Κάτι, που για να είμαστε δίκαιοι, έκανε και η Κωνσταντοπούλου σε παράλληλη μετάδοση από άλλο κανάλι.

Η αλήθεια είναι ότι στις μεσογειακές χώρες η πολιτική έχει κόντρες κατά τις οποίες λέγονται πράγματα που ακούγονται στα γήπεδα και όχι στα σαλόνια. Πάρτε την περίπτωση της παρισινής Δεξιάς. Πρωταγωνίστρια η Ρασιντά Ντατί, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, πρώην ευνοουμένη του Σαρκοζί, αλλά πάντα ντυμένη στα Σανέλ. Αυτή ήθελε να είναι υποψήφια δήμαρχος της Πόλης του Φωτός το 2014, αλλά κομματικά δεν βρίσκει την υποστήριξη που χρειάζεται για να πάρει το χρίσμα. Ρεπορτάζ του «Μοντ» την εμφανίζει να ζητάει τα ρέστα από έναν δεξιό τοπικό παράγοντα, τον Κλοντ Γκασκέν, επειδή δεν τη στηρίζει. Ιδού ο διάλογος, πάντα από το δημοσίευμα της έγκυρης εφημερίδας που αποτυπώνει μια τυχαία συνάντηση των δύο:

Ντατί: «Α, να κι ο μαλάκας…».

Γκασκέν: «Δεν θα γίνεις ποτέ δημαρχίνα του Παρισιού. Μην πας να επιβάλεις τα ήθη του Σεν Ντενί» [αναφέρεται σε γειτονιά όπου κάνουν πεζοδρόμιο κοινές γυναίκες].

Ο ΛΑ ΛΑ! Τέτοια «γαλλικά» και μπηχτές για κρεβατώματα δεν έχουμε πιθανότητα να ακούσουμε στην Προκαταρκτική. Οι συγκρούσεις της Ζωής με τους Μαρκογιαννάκη και Ρήγα κυμαίνονται μεταξύ υστερίας και κρίσης μέσης ηλικίας, καταλήγοντας σε ομαδική παράκρουση. Υπάρχει, πάντως, μια κρίσιμη διάσταση. Οι χοντράδες δεν είναι ψίθυροι στους διαδρόμους, αλλά εκφέρονται δυνατά στην αίθουσα. Αρα θεωρούνται εκατέρωθεν στοιχεία πολιτικού λόγου. Για να το πούμε πιο απλά: είμαστε σχεδόν εκεί που έφθασε ο Κασιδιάρης με την Κανέλλη και τη Δούρου χωρίς νεροπότηρα και γροθιές. Η βία είναι λεκτική – εκεί όμως δεν υπάρχει κανένα όριο.

ΠΩΣ φθάσαμε εδώ; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι η Κωνσταντοπούλου που επέβαλε το ύφος αυτό πολιτικής – αν και χωρίς τους επιθετικούς προσδιορισμούς. Στην τηλεόραση για να ξεχωρίσει ως υποψήφια βουλευτής – όταν τα ‘βαλε με τον Νικήτα Κακλαμάνη. Και μετά στη Βουλή. Οι συνεχείς καβγάδες με το προεδρείο για θέματα διαδικασίας και τα φωναχτά σχόλια για συναδέλφους της έγιναν, τελικά, μια μόνιμη συμπεριφορά. Κάποιοι, όπως ο Απόστολος Κακλαμάνης, επιχείρησαν με κόσμιο τρόπο να την επαναφέρουν στην τάξη. Ματαίως. Στην Προκαταρκτική, οι αρχικές πολιτικές αψιμαχίες μετατράπηκαν σε βρισίδι. Είναι σαφές ότι τους έσπασε τα νεύρα. Εκεί όμως είναι το λάθος. Και από εκεί φαίνεται ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν πάει καλά. Το στυλ της Ζωής δεν δικαιολογεί την παρεκτροπή των υπολοίπων. Και με τον τρόπο που της φέρονται δεν τη βάζουν στη θέση της. Μάλλον τη δικαιώνουν. Στην Προκαταρκτική έχει σαφώς χαθεί ο έλεγχος και το θεσμικό μέτρο: κι αυτά είναι ευθύνη του Χρήστου – «να με αποκαλείτε, κ. Πρόεδρο» – Μαρκογιαννάκη.