[Προεκτάσεις] Κουκούλι!

Ο Φώτης Κουβέλης δεν θέλει πολλά με την τρόικα. Δεν τους είδε ποτέ και   δεν κάνει τον Ταρζάν απέναντί τους. Στην ουσία όμως αυτό δεν αλλάζει τα πράγμα. Στηρίζοντας την κυβέρνηση, την τρόικα στηρίζει – το «πρόγραμμα» που εφαρμόζει. Οι  λίγες φορές που δεν το έκανε – όπως η άρνηση στο πακέτο εργασιακών μέτρων – είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Αλλωστε, έχει περιθώρια για επιμέρους αρνήσεις:  αν φύγει, η κυβέρνηση Σαμαρά θα περιέλθει στο κενό και στο καταπιεσμένο ιμπέριουμ  Βενιζέλου.

Εν πάση περιπτώσει, ο Κουβέλης βρίσκει τρόπο να διατηρεί την «αριστερή αξιοπρέπειά» του. Πρόσθετο τεκμήριο συνιστά και η συνήθειά του να λέει στον Πρωθυπουργό τις απόψεις του προτού τις κοινοποιήσει στο ακροατήριό του. Μια από αυτές τις απόψεις είναι ότι δεν θα δεχθεί νέα Πλατεία Κλαυθμώνος – ήτοι, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων.

Πρόκειται για τον πυρήνα  των συζητήσεων με τους  τροϊκανούς εξαρχής. Το είχαν θέσει στον Παπανδρέου τον Φεβρουάριο του 2011 και λέγεται ότι το υποσχέθηκε. Με τη συνήθη ευκολία – ή άγνοια -, για να πάρει την απόφαση παράτασης του πρώτου Μνημονίου από το Συμβούλιο Κορυφής στις 25 Μαρτίου.

 Εκτοτε αυτή η υπόθεση πέρασε από την – αποτυχημένη – εφεδρεία και τώρα λιμνάζει στην κινητικότητα. Στην ούγια αυτές οι διευθετήσεις έχουν τελικά απολύσεις. Οταν ο Κουβέλης λέει ότι δεν θα τις δεχθεί, καταφεύγει στο ανάχωμα πίσω από το οποίο ένα κόμμα της ελληνικής Αριστεράς οφείλει παραδοσιακά να αφήσει το πτώμα του. Πολύ περισσότερο όταν έχει να ανταγωνιστεί σε αυτό το θέμα τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και το ΠΑΣΟΚ.

Κάπως έτσι η – κυβερνητική – ΔΗΜΑΡ γίνεται ο βασικός απολογητής της πιο κραυγαλέας αντινομίας: στη σημερινή Ελλάδα των οδυρμών και της ανεργίας μερικές εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων δεν απειλούνται από την κατάρα της απόλυσης. Γύρω τους υφαίνεται ένα κουκούλι προστασίας. Οι απασχολούμενοι στον ιδιωτικό τομέα πηγαίνουν άκλαυτοι κατά χιλιάδες καθημερινά. Τους υπαλλήλους του κράτους δεν τους αγγίζει κανείς. Μπορεί να χάνουν εισόδημα ή προνόμια, αλλά έχουν δουλειά εξασφαλισμένη. Το πολιτικό σύστημα  αποδέχεται ακόμη και τον εξευτελισμό του να συζητάει αν και πώς θα απομακρύνει τους επίορκους!

Θα πρέπει να πάμε πολύ πίσω για να ερμηνεύσουμε αυτό το φαινόμενο. Εκεί πίσω διολισθαίνει ο ευπρεπής Κουβέλης με τη  στάση του. Βγαίνει ο ίδιος στην Πλατεία Κλαυθμώνος, για να μη βγουν οι πλεονάζοντες δημόσιοι υπάλληλοι. Προφανώς θεωρεί ότι κάνει το  σωστό. Αλλά όπως έλεγε ο ιρλανδός πολιτικός Ντάνιελ Ο’ Κόνελ: «Τίποτε δεν μπορεί να είναι πολιτικά ορθό αν είναι ηθικά λάθος».